Epilog

Markus wszedł do rezydencji i automatycznie się zatrzymał. W holu panował taki ruch, że z dużym trudem mógł się przez niego przedrzeć.

Od kilku godzin, goście których zaprosili na ślub zaczęli się zjeżdżać. I tak zaczynało się tygodniowe świętowanie, które miało zakończyć się ślubem Markusa i Juli.

Wszędzie biegały dzieci, jedno z nich właśnie wbiegło w Markusa, brudząc przy tym jego garnitur.

Markus pokręcił głową. Teraz zastanawiał się po mu to wszystko było. Tak bardzo chciał cichy ślub, który teraz przerodził się w uroczystość sezonu.

-i po co mi to było? -zapytał się sam siebie

I wtedy ją zobaczył. Nie miał już wtedy wątpliwości. Robił to wszystko dla niej. Jeśli by miał spędzić tydzień w piekle, to by to zrobił.

Julia spojrzała na niego. Całe jego ciało się odprężyło. Już nie przeszkadzał mu tłum ludzi. Już go nie obchodziło, że co chwilę ktoś na niego wpadał. Liczyła się ona.

Markus skłonił się w jej kierunku, na co ona odpowiedziała szerokim uśmiechem i lekki rumieńcem.

Byłby głupcem jakby zrezygnował z niej i wrócił do armii. Nawet już mu nie przeszkadzało to, że kiedyś zostanie Księciem Bradford.

Ruszył w stronę schodów, które miały go zaprowadzić do ukochanej. Wtedy drzwi wejściowe znowu się otworzyły. Stanął w nich Michael z kobietą. Markus otworzył szeroko oczy i przystanął. Nie spodziewał się, że... przyprowadzi kogoś, przecież nie był zamężny.

Wtedy Michael zauważył i jego, przeprosił swoją towarzyszkę i ruszył w jego stronę.

Po minie kuzyna, Markus już wiedział że wdepnął w jakąś aferę, w którą wciągnie i jego.

Markus przejechał dłonią po włosach. Wiedział, że jeśli on poprosi jego o pomoc, nie będzie mógł mu odmówić.

-Markusie...

-Michaelu.

-mam problem, musisz mi pomóc.

KONIEC 

części II

******

sprawa organizacyjna

będzie następna część!! ale... planuję ją na -Styczeń 2016... okładkę możecie już obejrzeć po prawej stronie :D

zapraszam również na pierwszy rozdział "Jokera"

*******

dziękuję wam wszystkim za czytanie i komentowanie.

kocham was :*

Rozdział 26

Droga była długa, chyba dłuższa niż poprzednio. wszystko dookoła go wkurzało. do tej pory nie mógł zrozumieć dlaczego Julia odrzuciła jego oświadczyny, przecież go kochała!

Obóz w którym było ostatnio trochę się rozrósł. Żołnierze chodzili w tam i z powrotem Roiło się tu ich jak w mrowisku, ale czego się spodziewał?

Westchnął głośno i ruszył do największego z namiotów. Wiedział, że znajdzie tam Jeremiego. Czekała go ciężka rozmowa z nim.

Markus przystanął przed wejściem. Miał ochotę umrzeć.

-Markus? -usłyszał za sobą męski głos. Odwrócił się.

-Jeremi -uśmiech zamarł mu na ustach.

-jednak wróciłeś

-nie

Markus wszedł do środka, jego przyjaciel zrobił to samo.

-to dla ciebie -podał mu list od Juli, sam usiadł na krześle i zaczął przeklinać się w duchu.

-czym sobie zasłużyłeś na takie względy? -nagle zapytał Jeremi.

Markus spojrzał zdziwiony na przyjaciela. Nie wiedział o czym mówi.

-słucham?

-co zrobiłeś mojej siostrze?

-nie rozumiem -wstał i podszedł do przyjaciela

-kazała cię pilnować, aby ci się nic nie stało, idioto -mruknął.

Ze zdziwienia przystanął.

-chyba jestem głupcem -jęknął

-co zrobiłeś mojej siostrze?! -Jeremi powtórzył pytanie.

-nic.

Jeremi zmierzył go wzrokiem. Podszedł bliżej i uderzył go pięścią w twarz. Markus lekko się zatoczył. Przetarł obolałą twarz i spojrzał na przyjaciela. Jakoś ciężko było mu uwierzyć, że go uderzył.

-oświadczyłem się -odparł

-co zrobiłeś?!

-oświadczyłem się jej, a ona odmówiła! -krzyknął

-nie dziwię się. Przecież ona myśli, że wróciłeś do wojska, idioto -odparł Jeremi, wbijając palec w klatkę piersiową Markusa.

-przecież... -wtedy dopiero dotarło do Markusa, co miała na myśli Julia, mówiąc „aż nie zginiesz” -cholera

no właśnie.

*

Załatwianie spraw zajęło Markusowi trzy długie dni. Śpieszył się jak mógł. Chciał być jak najszybciej w domu. Musiał wrócić do Juli i znowu się jej oświadczyć. Teraz musiała za niego wyjść.

-masz moje błogosławieństwo, przyjacielu -tymi słowami pożegnał go Jeremi.

Każda mijana kobieta na drodze przypominała Markusowi dlaczego powraca do domu. Mimo, że był zdeterminowany, każdy mijany metr przysparzał mu więcej wątpliwości. nie wiedział, cz i tym razem Julia nie odrzuci jego oświadczyn.

Pokręcił bezradnie głową. Był głupcem i nie było co temu zaprzeczać.

Nagle powóz poskoczył. Markus skrzywił się, zaczęła boleć go noga.

-cholera -jęknął

-czy wszystko w porządku książę? -zapytał służący

-w jak najlepszym -odparł

Od wyjazdu Markusa, Julia nie sypiała najlepiej. Wszyscy myśleli, że podupadła na zdrowiu. Wezwano nawet do niej doktora, ale przecież nie ma doskonałego lekarstwa na złamane serce. Żaden doktor, nie mógł jej przepisać czegoś co wyleczyło by ją z miłości do księcia.

Umierała powoli.

-Julio -wyszeptała Caroline -czujesz się lepiej?

-tak ciociu -wyszeptała próbując za wszelką cenę powstrzymać łzy.

-to dobrze, bo ktoś chciałby cię zobaczyć.

-wolałabym nie przyjmować gości -szepnęła

Caroline pokręciła głową i zamknęła drzwi jej pokoju. Julia obróciła się plecami do drzwi. Wpatrywała się w okno. Pogoda odzwierciedlała jej samopoczucie.

Deszcz uderzał o szybę. Miała ochotę zamienić się w jedną z kropel...

tak bardzo kochała Markusa.

-Julio -usłyszała szept Markusa. Automatycznie zasłoniła uszy. Tego jej jeszcze brakował, żeby miała zwidy słuchowe.

Wtedy poczuła na ramieniu czyjąś dłoń. Wzdrygnęła się.

-Julio -szepnął

Odwróciła się powoli i napotkała palący wzrok Markusa

-nawet nie wiesz jak się bałem -przytulił ją mocno -jak tylko przybyłem matka powiedziała mi, że źle się czujesz

-co tu robisz? -zapytała

-wróciłem, a ty miałaś na mnie czekać.

-czekam

-to dobrze -nachylił się i delikatnie dotknął jej ust swoimi. Spojrzał jej w oczy -kocham cię

-słucham?

-kocham cię i chcę, abyś została moją żoną.

Jeśli Julia mogła kiedyś wyobrazić sobie lepsze zakończenie, to była w wielkim błędzie. To było jedyne zakończenie o którym marzyła.

-kocham Cię -jeszcze raz wyszeptał

To był jej Markus, jej jedyny najukochańszy.

Rozdział 25

obecnie

Markus z krzywą miną wcisnął się w mundur. Chciało mu się śmiać. Przecież dobrze wiedział, co będzie się działo na tym spotkaniu. Często uczestniczył w takich zebraniach. Wielu takich jak on chciało wrócić do służby. Zawsze kończyło się tym samym. Każdego odprawiano z kwitkiem. Tak pewnie też będzie z nim, albo przynajmniej taką miał nadzieję.

*

Wszedł do pomieszczenia, tak małego, że dziwił się że znalazło się w nim aż dwanaście osób.

-Markusie -najstarszy z nich przywitał się z nim. Reszta siedziała i wpatrywała się w niego. Cudownie.

-generale -Markus skłonił głowę, odłożył czapkę i usiadł na wyznaczonym miejscu.

-postanowiliśmy rozpatrzeć twoją prośbę.

Markus lekko się uśmiechnął. Postanowili rozpatrzeć jego prośbę, jakie to szlachetne.

-tak?

-postanowiliśmy, pozwolić wrócić ci na front, majorze.

Markus nie wiedział co ma odpowiedzieć. Tego się nie spodziewał.

Julia była zła. Siedziała w salonie i piła już chyba z piątą herbatę. Felicja mówiąc jej, że Markus postanowił wrócić do armii doprowadzała ją do szału. Przecież on nie mógł jej tego zrobić!

Wtedy usłyszała zatrzaskujące się drzwi. Odwróciła się w tamtą stronę i zobaczyła Markusa. Opierał się o laskę. Było to dla niej dziwne. Odkąd postawił tu nogi, nie używał jej. Teraz strasznie utykał na nogę. Jednak nie to przyciągnęło moją uwagę. Miał na sobie mundur! Wyglądał w nim tak, że Julia zapomniała jak się nazywa.

Wlepiła w niego wzrok. Nawet nie zauważyła kiedy do niej podszedł.

-Julio -wyszeptał.

Filiżanka, którą Julia trzymała w dłoni upadła na jej suknie.

-o Boże -jęknęła i szybko wstał.

-cieszę się, że wywołuję w tobie takie reakcję -uśmiechnął się

-jak ci poszło? -zapytała

-już wiesz?

-wszyscy wiedzą -odparła

-poszło mi tak jak powinno -uśmiechnął się

-kiedy wracasz?

-za kilka dni

Julia zacisnęła usta w prostą linię. Nie mogła uwierzyć, że on mówi o tym tak spokojnie. Przecież łamał jej serce!

-ale za nim to się stanie -Markus upadł przed nią na kolana -czy zechcesz zostać moją żoną?

To był cios dla Juli. Upadła na kanapę. To było coś czego się nie spodziewała.

-Julio -szepnął nachylając się nad nią.

-nie -odepchnęła go od siebie

-co?

-jak ty sobie to wyobrażasz?! -zapytała oburzona.

-no jak? Będziemy się kochać, aż śmierć nas nie rozłączy.

-śmierć? Rozumiem, aż nie zginiesz.

-nie rozumiem.

-jesteś chyba głupszy niż myślałam!

*

To chyba był jeden z tych najgorszych dni w życiu. Markus spakował kilka ubrań do kufra. Miał przecież spędzić tam kilka dni. Nawet nie wiedział co będzie robił po powrocie, ale na pewno nie mógł mieszkać tu. Myślał o tym aby przenieść się do Londynu i poczekać na jakąś odpowiednią kobietę. Która zechce zostać jego żoną.

Zacisnął dłonie. Nie chciał innej, chciał Julię.

Przy drzwiach stała jego matka.

-wracaj szybko -szepnęła przytulając go do siebie

-jestem dumny z ciebie, synu -Bradford przytulił syna. Markus był zdziwiony jego zachowaniem.

-wróć szybko, bracie! -krzyknęła Felicja.

Markus pokiwał głową w odpowiedzi. Miał już wychodzić, gdy na schodach pojawiła się Julia. Serce Markusa podeszło mu do gardła.

-a ze mną się nie pożegnasz? -zapytał schodząc delikatnie po schodach

Markus ominął ojca i podszedł do schodów. Nie patrząc na nikogo pochwycił Julię w ramiona.

-będę na ciebie czekać -szepnęła mu do ucha.

Nadzieja wróciła do Markusa.

-wyjdziesz za mnie? -zapytał szeptem, tak żeby nikt inny nie słyszał.

-oddasz to mojemu bratu? -odsunęła się i podała mu białą kopertę.

-oczywiście.

Rozdział 24

-ktoś majstrował przy kole -poinformował Markus Michaela, który z uśmiechem popijał brandy w salonie -ono miało odpaść.

-czyżbyś już miał wrogów, kuzynie? -zapytał -cholera! Mogliśmy zginąć!

-taki był pewnie zamiar -Markus usiadł obok Michaela.

-ktokolwiek chce cię dopaść, nie bawi się... -zaczął

-to była kobieta -uśmiech nie schodził z ust Markusa.

-kobieta?!

Markus zabrał szklankę z rąk kuzyna i ją opróżnił.

Sam nie mógł uwierzyć, że Alexa była do tego zdolna.

-najęła kogoś, aby to zrobił -westchnął.

-kto?

-Alexa

Michael spojrzał na Markusa.

-nie pomyślałem, że może być do tego zdolna.

-ja też nie -jęknął -i to ona zepchnęła Julię ze schodów

-dowiedziałeś się tego w ciągu jednej nocy?

-Bradford budzi strach w ludziach -uśmiechnął się

Michael pokręcił głową.

-i co masz zamiar teraz zrobić? -zapytał

-muszę ją znaleźć -mruknął -najchętniej bym ją zabił, ale nie stoję ponad prawem.

Markus wstał i napełnił szklankę brunatną cieczą. Mimo tego, że był jeszcze przed południem, potrzebował czegoś mocniejszego.

-może zjemy śniadanie -szepnął Michael

-ja moje wypiję -Markus uniósł szklankę do góry i przyjrzał się zawartości.

Jego życie ostatnio nie było takim jakby chciał. Ciągle coś krzyżowało mu plany. Najpierw postrzał, później Julia a teraz Alexa.

Westchnął głośno i odstawił szklankę. Stwierdził jednak, że to nie był najlepszy pomysł, aby pić.

-muszę przespać -jęknął

-czuj się jak u siebie -rzucił Michael

Markus pokręcił znacząco głową i udał się do pokoju gościnnego. Musiał zaznać snu. Cała noc zbierania informacji dała mu w kość.

Noga po wypadku strasznie mu dokuczała. Kiedy tylko zamknęły się za nim drzwi pokoju, Markus rzucił się na łóżko. W obecnej chwili to była najlepsza czynność jaką chciało jego ciało.

Zamykając oczy widział jasnowłosa piękność, która uśmiechała się do niego.

Jego Julia.

Julia otworzyła oczy i przekręciła się na bok. Z uśmiechem spojrzała w okno. Jej służąca właśnie przygotowywała jej suknie, którą miała dziś założyć.

Musiała jak najszybciej wsiąść w powóz i znaleźć się w Bradford. Musiał zobaczyć Markusa!

Serce o mało nie wykroczyło jej z piersi na samo wspomnienie.

Mimo wczorajszych wypadków, Julia czuła się wyśmienicie.

Zjadła szybko śniadanie i wyruszyła w krótką podróż do Bradford, do jej ukochanego.

Jak tylko powóz zatrzymał się przed rezydencją, Julia wyskoczyła z niego i pognała do drzwi.

Zatrzymała się jednak szybko. Przecież nikt nie mógł zobaczyć jak bardzo się jej śpieszy.

Zapukała do drzwi, które otworzył Henryk.

-panienko -ukłonił się

-dzień dobry -odparła i weszła do środka.

-księżna pani wraz z córką są w saloniku -rzucił.

Julia zmarszczyła brwi. Nie obchodziły jej panie, tylko Markus.

-czy Markus już wstał? -zapytała

-młody książę dziś nocował poza rezydencją.

Słowa służącego wstrząsnęły Julią. Jak to możliwe, że jej ukochany nie nocował w swojej sypialni.

Julia westchnęła. Była zawiedziona.

W saloniku przy robótce siedziała Caroline i Felicja, którą zawsze nudziło haftowanie.

-Julio -Felicja wstał i podeszła do niej -Markus mówił, że miałaś wypadek. Martwiłyśmy się -rzuciła

Uśmiech zamarł jej na ustach.

-ciociu -Julia podeszła do księżnej i usiadła obok

-dziecko, dobrze że nic ci się nie stało -odparła odkładając obrazek.

-gdzie jest Markus

-został u Michaela, mówił że musi coś załatwić -Felicja uśmiechnęła się od ucha do ucha.

Następne godziny były dla Julia niedoniesienia. Nie mogła uwierzyć w to, że Markus zniknął tak po prostu. Tłumaczyła sobie to na różne sposoby.

Gdy Markus nie wrócił do wieczora, ani następnego ranka, ani kolejnego, nie zawiadamiając jej. Postanowiła dać sobie spokój. Musiała to zaakceptować. Taki był.

Najdziwniejsze było jednak to, że najbardziej złą była Felicja, która stwierdziła, że od dawna czuła że między Julią a Markusem coś jest. Julia nie mogła dalej się bronić i kłamać.

Felicja bardzo wytrwale słuchała tego co zaszło między tymi dwojgiem. Od razu przyznała, że jej bratu przydałaby się porządna chłosta. Jednak pogłębiła ból kuzynki, kiedy przyniosła najnowsze ploteczki, że ponoć Markus dostał wezwanie do dowództwa i że rozpatrzyli pozytywnie jego prośbę.

To była najbardziej załamująca informacja jaką mogła usłyszeć Julia. Nagle obrazek Markusa, który szepcze jej, że ją kocha rozsypał się na maleńkie kawałki.

Wiedziała, że jeśli on nie odmówił, ich wspólne życie jest spisane na straty. Nie mogła żyć z osobą, o którą każdego dnia by się zamartwiała. Co by było jakby zginął?

Dzień prędzej.

Markus wygrzebał się z łóżka. Od dwóch długich dni nie był w domu. Poszukiwania Alexy, trochę się przedłużyły. Nie mógł uwierzyć, że ta żmija zniknęła z miasta nie zauważalnie, ale musiał ją znaleźć. Nie odpuści.

W jadalni czekał na niego Michael.

-kiedy wracasz do domu? -zapytał

-jak ją znajdę -mruknął Markus

-Julia się martwi

-wiem -jęknął.

-list do ciebie -Michael zamachnął się i rzucił kopertą w kuzyna.

-od Alexy?

-nie. To powinno cię ucieszyć -rzucił Michael.

Markus wziął kopertę w dłonie i zamarł. Duży czarny napis głosił „Dowództwo Brytyjskiej Armii”.

*********

czujecie to?!

jak myślicie, co zrobi Markus?

Rozdział 23

z dedykacją dla "Blue"

-zostań tu -polecił Michael i bez uprzedzenia uderzył napastnika w szczękę. Efekt był natychmiastowy. Ogromny mężczyzna odrzucony z dużą siłą, poleciał do tyłu. Jego kompani włączyli się do bójki.

Julia patrzała na to wszystko z przerażeniem, chowając się przed co chwilę nadlatującą butelką, albo przed jakimś ciałem. Siły były nie równe i ciągle się obawiała, że jej kuzynowi może coś się stać.

Właściciel baru chyba chciał skorzystać z nie uwagi Michaela i pociągnął ją za włosy. Pewnie miał zamiar wciągnąć ją za bar. Krzyknęła przerażona, jednak szybko tego pożałowała. Michael odwrócił się w jej stronę, zapominając o tym co dzieje się przed nim.

-uważaj! -krzyknęła Julia, łapiąc z baru butelkę i rozbijając ją na głowie właściciela.

Ohydny typ z wielkimi łapami padł na ziemię, a Julia szybko wskoczyła za bar.

Postanowiła pomóc Michaelowi. Zaczęła rzucać butelkami w atakujących go mężczyzn.

Niestety z celowaniem u niej nie było najlepiej. Jeden z napastników prawie dostał się do baru, gdy mocny cios powalił go na ziemię.

Kilku innych mężczyzn przyłączyło się do walki i Julia już nie wiedział, kto jest po czyjej stronie. Ponieważ opróżniła wszystkie półki z butelek, musiała schylić się pod bar po nową amunicję. Odsunąwszy na bok pudełko z pieniędzmi, znalazła to, czego szukała. Gospodarz najwyraźniej musiał mieć podobne problemy w przeszłości, bo pod barem znalazła kilka dziwnie zakrzywionych noszy i dwa naładowane pistolety i pałkę, która nie mogła unieść.

Julia oczywiście wybrała pistolety. Praktycznie nikt o tym nie wiedział, ale Julia oprócz tego, że dobrze władała szpadą, to też dobrze strzelała. Ojciec się o to postarał.

Jeden z pistoletów położyła na barze, a drugi uniosła. Szanse Michaela zacznie wzrosły, lecz on o tym nie wiedział. Był zajęty powalaniem trzech napastników naraz.

Jednak uwagę Juli przyciągnął błysk stali. Jeden z mężczyzn trzymał w dłoni nóż i najwyraźniej miał zamiar rzucić nim w plecy Michaela. Julia szybko wystrzeliła, modląc się aby trafiła. Na szczęście trafiła i broń wypadła z rak opryszka.

To nagle przerwało bójkę i wszyscy nie wyłączając jej kuzyna patrzeli na wrzeszczącego mężczyznę. Potem przenieśli wzrok na Julię, która jakoś musiała to wyjaśnić.

-noże są niedozwolone w tej bijatyce -obwieściła pewnym siebie głosem. Jej zamiary stały się oczywiste, gdy podniosła drugi pistolet góry. Spojrzała na Michaela i zapytała spokojnym głosem -no co? Masz zamiar to ciągnąć czy już wychodzimy?

Michael wydał z siebie potężny ryk i złapał dwóch mężczyzn za karki, zderzył ich głowami. Gdy padli na ziemię okazało się, że został jeszcze trzeci. Julia czekała cierpliwie, kiedy wszystko się skończy.

Skończyło się szybciej, niż się spodziewała. Drzwi „szynku” huknęły o ścianę, wypadając z zawiasów. Może i hałas nie był głośny, by zwrócić uwagę walczących, ale ryk dobiegający z gardła mężczyzny, który przez nie wchodził, nawet głuchy by usłyszał.

Markus wyglądał tak, jakby właśnie decydował, kogo ma zabić najpierw. Julia cieszyła się, że jest po ich stronie.

-nie śpieszył ci się! -zawołał do niego Michael.

Julia uśmiechnęła się do Markusa, który znacząco kogoś szukał. Gdy tylko ją zobaczył wściekłość na jego twarzy ustąpiła skupieniu.

Julia miała ochotę się roześmiać głośno, gdy zobaczyła jak Markus zdejmuje surdut, składa go i wiesza na oparciu krzesła. Naprawdę zbytnio się nie śpieszył. Michael jeszcze raz go ponaglił i dopiero wtedy Markus ruszył do ataku.

Nie uszło uwadze Juli to, że mocno utykał na nogę, mimo tego nie patyczkował się ze zbójcami. Nie było widać po nim najmniejszego wysiłku, nawet wtedy gdy poniósł mężczyznę dwa razy od siebie większego i spokojnie wyrzucił go przez drzwi. Za pierwszym poleciał drugi, potem trzeci i jeszcze jeden, dopóki ulica przed gospodą nie była dosłownie zasłana jęczącymi ciałami. Markus odciągnął ostatniego napastnika od Michaela i potężnym kopniakiem posłał go za drzwi.

Markus mimo bojki, nadal prezentował się nienagannie, choć włosy trochę mu się potargały. Michael za to nie wyglądał najlepiej. Surdut miał porwany, a spodnie brudne. Ręce mu drżały, gdy usiłował doprowadzić swój krawat do ładu.

-pijemy na koszt firmy! -ogłosiła Julia -o ile znajdę jakąś butelkę.

-mam wrażenie, moja droga, że wyrzuciłaś wszystkie -skomentował Michael.

-miałeś jej bronić -mruczał Markus -Julio, wychodź już stamtąd. Udało mi się wynająć powóz.

Dziewczyna pokiwała głową i ostrożnie zaczęła przechodzić między leżącymi ciałami.

Zobaczyła ja Markus potrząsa głową. Widać było, że nie był zadowolony.

-nawet nie będę pytał, co tu się działo -powiedział do Michaela

-to będzie najrozsądniejsze z twojej strony -zgodziła się Julia -według ciebie powinnam teraz mdleć albo histeryzować? Michael! Rynsztokowa poezja naprawdę ma przyszłość, a bijatyki są rzeczywiście podniecające. Dlaczego z nich zrezygnowałeś?

Michael wybuchnął śmiechem, a Markus zmarszczył brwi. Złapał Julię za rękę i wyciągnął z szynku.

Wynajęty przez niego powóz był ciasny i Julia musiała siedzieć na kolanach Markusa. Cały marszczył czoło i Julia była przekonana, ze nawet nie słuchał ich rozmowy.

Wiedział, że nie jest na nią zły, gdyż wyglądając przez okno, pieszczotliwie gładził jej policzek.

Gdy powóz zatrzymał się w Milford, zwróciła się do obu:

-dziękuję za wspaniały wieczór, panowie! Najpierw wyśmienity bal, a potem bijatyka! I pomyśleć, że nie doświadczyłam jeszcze takich emocji.

Markus wysiadł z powozu, by odprowadzić ją do domu. Michael na pożegnanie pocałował ją w policzek.

-do następnego, lady Julio. Do następnej przygody -oczy mu błyszczały i Julia doceniła jego dowcip.

-nie będzie żadnych przygód -powiedział Markus

Julia posłusznie podążyła za nim po schodach do domu.

-Markusie, czy naprawdę jesteś dla mnie zły -szepnęła

-nie pozwolę, byś przeze mnie narażała na niebezpieczeństwo -odparł wyjątkowo spokojnie. Objął ją i przytulił -nie pozwolę, by coś ci się stało.

Pochylił się i pocałował ją w policzek.

Juri otworzył drzwi i Julia, ociągając się, weszła do środka. Była zawiedziona, że Markus nie wszedł z nią.

Pomyślała, ze ich rozmowa będzie musiał poczekać do jutra. Jutro on przyzna, że ją kocha. I wszystko będzie dobrze.

Rozdział 22

z dedykacją dla Petty P.

Markus był wściekły. Nawet nie zdołał uchronić Juli przed tą piranią!

Postanowił, ze jak tylko odstawi Julię do łóżka, wróci do Newburg i zabije tą żmiję.

Spojrzał na Julię, leżała praktycznie na jego kolanach. Okrył ją swoją marynarką. Jej suknia była w opłakanym stanie. Więcej odkrywała niż zakrywała.

-nie powinieneś zostawiać gości -mruknął do Michaela, który uparł się jechać z nimi.

-chyba harpii, które tylko czekają aż wskoczą w jedną z moich sukien, w zamian za ich ciało -syknął

-nie moja wina, że postanowiłeś zostać modystą -Markus roześmiał się

-krawcem -poprawił go Michael

-Markusie -mruknął Markus

-Markusie? -Michael roześmiał się -nikt dawno mnie tak nie nazywał.

Nagle oboje poczuli silnie szarpnięcie. Markus spojrzał na kuzyna i zmarszczył czoło.

Konie przyśpieszyły, a powóz podskakiwał na każdym wyboju.

Markus wyjrzał prze okno, Michael zrobił to samo.

-gdzie my jesteśmy, u licha? -zapytał zdziwiony Michael

-na pewno gdzieś na obrzeżach -mruknął Markus, chowają głowę.

Posadził w kącie zdenerwowaną Julię. Skuliła się.

-co my tu robimy? -zapytała cicho.

-zaraz się dowiemy -rzucił Markus -wstań -zwrócił się do Michaela

Jak tylko kuzyn spełnił jego prośbę, Markus poniósł wieko siedliska.

Uśmiechnął się. To była zaleta posiadania własnego powozu. Mógł w nim przewozić wszystko.

Z uśmiechem wyciągnął rewolwer i podał go Michaelowi.

Odwrócił się w stronę Juli, która pisnęła.

-nie piszcz -szepnął

Wyciągnął drugą broń i przeładował ją. Miał wrażenie, że to są ostatnie chwile jego pięknego powozu.

Tak jak pomyślał, tak się stało.

Konie zaczęły biec jeszcze szybciej. Nagle powóz podskoczył i wylądował na prawym boku.

Markus jakimś cudem zdążył złapać Julię, chronią ją przed znalezieniem się po dwoma męskimi ciałami.

Powoli otworzył oczy i syknął. Czyjeś kolano wbijało mu się w przyrodzenie.

Julia patrzała na niego z przerażeniem.

-ta sytuacja by była bardzo miła, jakby nie fakt, że łączą nas więzy krwi -mruknął Michael wisząc nad nimi -uwaga wychodzę.

Markus zakrył głowę Juli, kiedy Michael mocował się z drzwiami, które teraz znajdowały się na ich głowami.

-jesteś cała? -zapytał

-tak -szepnęła

-a ty?

-jest dobrze -mruknął.

Tak naprawdę to nie było dobrze. Cała noga mu zdrętwiała. W ogóle jej nie czuł. Na szczęście czuł drugą, więc nie miał żadnych uszkodzeń kręgosłupa.

-Julio, chodź -krzyknął Michael wystawiając ręce w jej kierunku.

Markus spiął wszystkie mięśnie i uniósł dziewczynę do góry. Miał wrażenie, że sam sobie jeszcze tu poleży.

-Markus, to nie czas na odpoczynek -wtrąciła Michael.

-nie czuję nogi -jęknął

-Julio, poczekaj tu. Trzymaj to. Jakby ktoś...

-dałeś jej broń?! -Markus nie wiedział, czy czasem najlepszym wyjściem nie było by go zabić!

Michael wzruszył ramionami i wskoczył ponownie do powozu.

-co się stało? -zapytała Julia

-Markus, w coś się zaplątał -krzyknął

Z pomocą kuzyna Markus usiadł.

Zaczął masować nogę. Miał nadzieję, ze odzyska w niej czucie. Nie chciał nawet myśleć o tym, ze to może być definitywny koniec. Nie chciał jej amputować!

Michael ściągnął mu buta i zaczął uciskać mu stopę. Zimny prąd przeszedł mu przez całą nogę.

-wystarczy -jęknął -idź do Juli.

To chyba był najgorszy dzień w życiu Juli. Najpierw Alexa zepchnęła ją ze schodów, a teraz o mało nie zginęła w powozie.

Julia rozejrzała się dookoła i pierwszą nazwa, która rzuciła się jej w oczy.

-”Swawolnik” -przeczytała przekrzywiony szyld -co to za nazwa? -zapytała próbując uśmiechnąć się do Michaela, który właśnie wyszedł z powozu. Jej głos drżał a nogi się trzęsły. Zaczęła powoli odczuwać skutki obu upadków.

Michael obtoczył ją przyjacielsko ramieniem i ruszył w stronę „szynku”.

-gdzie Markus?

-zaraz przyjdzie -odparł zabierając jej broń -Lady Julio -oznajmij oficjalnym tonem -mam zaszczyt zapoznać panią z poezją rynsztoku -mruknął popychając drzwi -jesteś gotowa na pierwszą lekcją, droga kuzynko? -uśmiechnął się szeroko.

-chyba -odparła.

Weszli do zadymionego pomieszczenia i od razu poczuła się nieswojo. Jej suknia i marynarka ostro kontrastowały z szarymi i brązowymi ubraniami zgromadzonych tu ludzi.

Pomieszczenie było do połowy zapełnione i Julia mogła dostrzec ile par oczu wlepia w nią wzrok, bez najmniejszego zażenowania.

Michael popychał ją ciągle do przodu, aż znaleźli się na końcu długiego baru.

Umieścił ją przy samej ścianie. Julia oparła się o nią plecami. Podejrzewała, że ściana miała być jej ochroną, aby nikt nie zaatakował jej od tyłu.

Michael stanął stanął przed nią, zasłaniając ją przed widokiem innych.

Gdy gospodarz baru wreszcie przestał się na nią lampić, zechciał ich obsłużyć.

Michael zamówił dwie szklanki brandy i jedną kolejkę dla każdego w barze, co bardzo zdziwiło Julię.

Oświadczenie Markusa przerwało okropną i denerwującą ciszę. Nagle ze wszystkich stron było słychać nawoływanie o whisky i piwo.

-to było sprytne posunięcie, kuzynie -Julia pochyliła się w jego stronę -w jednej chwili z potencjalnych wrogów, zjednałeś sobie przyjaciół. Podziwiam cię -niestety kierowała te komplementy do pleców kuzyna, gdyż on wyraźnie nie był tego samego zdania co ona.

Odłożył pistolet, lecz jego poza świadczyła, ze w każdej chwili był przygotowany do walki.

-prawie tego żałuję -przyznał z uśmiechem -dawno nie uczestniczyłem w jakiejkolwiek bójce.

Uśmiech nagle zamarł na ustach Juli, gdy zobaczyła jak drzwi otwierają się z hukiem. Do „szynku” weszło czterech oprychów.

-może jednak będziesz miał okazję -szepnęła obserwując obcych, którzy z uśmiechem się w nią wpatrywali.

W izbie zapadła grobowa cisza, gdy jeden z osiłków, który wyglądał jakby się rok nie mył, zaczął iść w ich kierunku.

-obejrzyjmy no se te ślicznotkę, co tam ją chowasz -powiedział do Michaela i sięgnął wielkim łapskiem, by odepchnąć go z drogi. Jednak okazało się, że Michaela wcale nie jest łatwo ruszyć.

*******

będzie gorąco :D

biedny Markus "Junior" :(

*******

prośba do "Anonimów" :D czy pisząc komentarz możecie podać swoje imię? np. "pozdrawiam Kasia"

chciałabym każdej osobie z osobna podziękować :D

*******

Jak się wam podoba nowa okładka "Księcia Markusa" ?

Rozdział 21

To była najgorsza noc w życiu Markusa. Nawet noc po postrzale nie mogła się z nią równać.

Wszystko roznosiło go od środka.

Myśl, że Julia śpi tuż za ścianą, nie pozwalała mu spać. Na wszelki wypadek zamknął drzwi łączące ich sypialnie na klucz i dał go służącej Juli.

Przecież to był jakiś obłęd! Tak Markus wpadł w obłęd.

Rano na śniadanie ledwo wstał. Zejście po schodach graniczyło z cudem. Ciągle opadały mu powieki.

Przystanął na ostatnim stopniu i pozwolił zamknąć się powieką. Nagle poleciał do przodu. Nie zdążył chwycić się poręczy i wylądował na grafitowej posadzce.

Momentalnie się ocknął.

-książę -usłyszał głos Juriego.

No to się popisał!

*

Markus poprawił się na siedzeniu. Powozy nigdy nie były i nigdy nie będą najwygodniejszym środkiem transportu dla niego.

Julia siedziała naprzeciwko niego.

Nawet nie raczyła na niego spojrzeć. Ciągle rozmawiała ze swoją służącą.

Ciągle powtarzała, że się cieszy, że Markus, a raczej Michael postanowił opuścić czeluście Londynu i choć na chwilę zawitać na wsi.

Wicehrabia Wyndham, markiz Newbury, londyński modysta, postanowił zaszczycić rodzinę swoją obecnością. Tylko pogratulować.

Julia bardzo się cieszyła, że zobaczy Michaela. Długo go nie widziała. Kuzyn bardzo często przysyłał jej co jakiś czas suknie z nowego projektu. Niektóre potrzebowały poprawek, co oczywiście Julia donosiła mu w listach.

Dawno nie była w Newbury, co jeszcze bardziej ją ekscytowało. Zapomniała też o Markusie, który siedział i intensywnie wpatrywał się w nią.

*

To był piękny bal. Dawno nie widziała tylu ludzi . Na przyjęciu w Milford nie było ich aż tylu.

Wszystkie damy były odziane w suknie z projektu Michaela. Pewnie chciały się mu podlizać.

Jednak na żadna Michael nie zwracał uwagi. Julia nieraz myślała, że może ma inne skłonności.

-idę się odświeżyć -szepnęła do Michaela

-dobrze, kochana -odparł i pocałował ją w policzek.

Na szczęście udało się jej pozbyć Markusa. Michael był odpowiednim obrońcą przed tymi wszystkimi napaleńcami i Markusem.

Julia po cichu weszła na schody prowadzące do „bawialni” dla kobiet.

Zdziwiła się, że nikogo nie było w środku.

Przemyła lekko twarz. Musiała poszukać Felicji. Musiał z nią o wszystkim porozmawiać. Przecież ona dobrze znała Markusa i na pewno będzie wiedział co ona ma z nim począć.

Z determinacją udała się w stronę schodów.

-miałaś go zostawić w spokoju -usłyszała za sobą kobiecy głos

-Alexa -odparła

-jak widać -rzuciła -miałaś się od niego okleić

-słuchaj..

-to ty posłuchaj -syknęła

-nie mam ochoty na rozmowy z tobą -odparła i zaczęła schodzić ze schodów.

-zaraz będziesz mieć -mruknęła

Julia poczuła silne pchnięcie. Nie miała szans aby utrzymać się na nogach.

Upadek był bolesny. Uderzyła głową o któryś ze stopni.

Jeden z bucików zaplątał się o falbany sukni i rozdarł ją.

Julia nie wiedział, czy krzyczała, czy głos ugrzęzł jej w gardle. Przez długi czas nic nie słyszała.

Leżała u podnóża schodów i nie wiedziała co się dzieje.

Wtedy przed jej oczami zapadł zmrok.

Markus był zły. Ale to nie było nic nowego. Od kiedy w jego życiu pojawiła się Julia, wiecznie coś go wkurzało.

Musiał ją znaleźć. Michael powiedział mu, że wyszła się odświeżyć, ale to było jakieś pół godziny temu. Przecież nie mogła tak długo tam siedzieć, chyba że ukrywała się przed nim.

Musiał iść jej poszukać.

Wyszedł z sali balowej i udał się w stronę „bawialni”. Nagle przystanął, gdy zobaczył lezące ciało przy schodach.

-cholera! -podbiegł szybko.

Julia leżała nieprzytomna.

-Julio -lekko dotknął jej policzka.

-Markus -za rogu wyszła Alexa -a co tu się stało? -zapytała z uśmiechem.

-co jej zrobiłaś?

-dlaczego niby ja miałabym jej coś zrobić?

-Markus -szept Juli odwrócił uwagę jego uwagę od Alexy.

-dobrze się czujesz?

-boli mnie głowa -jęknęła

-Julia, Markus! -krzyk Michaela roznosił się po holu.

-tu -odparł Markus

-co tu się do licha stało?

Markus spojrzał wściekły na Alexę.

********

kto nie lubi Alexy... łapka w górę :D