Rozdział 3

 Bianka siedziała i wpatrywała się w Michaela. Mężczyzna wyglądał jak rzeźba — miał twardy wyraz twarzy, a z jego oczu ciskały się pioruny. Kobieta nie była już pewna, czy jest zły na nią, czy na jej ojca. Sama była na niego zła. Złość ogarniała ją coraz bardziej.

Jej noga drżała pod spódnicą sukni. Wiedziała, że mężczyzna to dostrzega. Na jego szczęście nie odezwał się ani słowem.

Bianka miała ochotę na kłótnię. Przynajmniej mogłaby wyrzucić z siebie wszystko, co od dwóch dni kumulowało się w jej ciele. Przy ojcu nie mogła zrobić awantury — nie dlatego, że panience nie przystoi, ale ze względu na niego.

Nie mogła zrozumieć jego decyzji. A jeszcze mniej tego, że książę się na to zgodził. Był przecież od niej starszy. Mógłby być jej ojcem.

Chociaż… to było normalne, prawda? Ślub bez miłości, z dobrze zabezpieczonym mężczyzną. Kobieta miała być ozdobą. Urodzić dzieci. Dać dziedzica.

Bianka zacisnęła mocno usta i utkwiła wzrok w oknie powozu. Obok niej siedziała jej służąca.

Prychnęła cicho. Nawet gdyby nie miała przyzwoitki, Michael nie dotknąłby jej nawet palcem. Widziała to od pierwszej chwili ich spotkania.

Czuła, że w tym małżeństwie będzie bardzo nieszczęśliwa.

Michael liczył w myślach. Liczył suknie wiszące w jego pracowni. Liczył te odebrane w poprzednim tygodniu. Liczył dni do ślubu Markusa i Julii.

Liczył bez przerwy. I nie pomagało mu to ani trochę.

Dusił się w powozie. Całą przestrzeń zdawała się zajmować drobna dziewczyna wciśnięta w jego kąt. Dziewczyna o twarzy Catherine.

Ilekroć Michael spojrzał w jej oczy, widział oczy swojej ukochanej.

Nie odzywał się. Nie wykonywał żadnych gestów w jej stronę. Nie potrafił pozbyć się wrażenia, że to Catherine — choć doskonale wiedział, że nią nie była.

Kiedy dwa dni temu jego przyjaciel przedstawił mu swój plan, był w szoku. Dlatego się zgodził. Gdyby Peter pozwolił mu ochłonąć… nie znaleźliby się teraz w tej sytuacji.

— Odpoczniemy w najbliższej gospodzie.

Z zamyślenia wyrwał go głos służącego. Michael spojrzał na niego i zrozumiał bez słów. Od rana siedział w tej zamkniętej przestrzeni.

Spojrzał na swoje nogi — wciśnięte pod ławę, na której siedział, żeby zrobić więcej miejsca dla Bianki. Dopiero teraz poczuł, jak bardzo są zdrętwiałe.

Westchnął.

— Dobrze.

Poruszył się lekko, próbując rozprostować nogi tak, by nie dotknąć żadnej z kobiet. Jego buty wsunęły się pod suknię Bianki.

— Mówiłam, mój panie, że powinniśmy wziąć dwa powozy.

Nie spojrzała na niego, mówiąc to. Wyjęła wachlarz i zaczęła się nim wachlować.

— Uparty pan… jak mój ojciec.

Zacisnęła zęby przy ostatnich słowach. Michael dobrze to zauważył.

Godzinę później

Michael wysiadł z powozu i przytrzymał się jego framugi. Nogi zaczęły odmawiać mu posłuszeństwa. Westchnął cicho, ale mimo to wyciągnął dłoń w stronę wysiadającej Bianki.

Kobieta spojrzała na jego rękę i prychnęła. Postanowiła wysiąść bez jego pomocy.

Jej stopa zahaczyła jednak o suknię na ostatnim stopniu powozu.

Rozległ się dźwięk rozdzieranego materiału.

Michael zareagował natychmiast — złapał ją w ostatniej chwili.

Poczuł ciepło jej ciała. Przez jego plecy przeszedł nieprzyjemnie przyjemny dreszcz.

Spojrzał na nią. Twarz Bianki była teraz otulona burzą jasnych włosów. Patrzyła na niego zdezorientowana.

Przez ułamek sekundy widział Catherine.

Im bardziej próbował widzieć w niej obcą osobę, tym wyraźniej widział swoją ukochaną.

Bańka pękła, gdy jej usta się rozchyliły.

— Może pan mnie już puścić. Gniecie mi pan suknię.

Michael zamrugał, jakby dopiero wrócił do rzeczywistości.

— Nic ci się nie stało?

— Jeśli mnie pan postawi, mój panie, z pewnością poczuję się lepiej.

Odstawił ją ostrożnie na ziemię.

Bianka od razu odsunęła się o krok i spojrzała w dół. Na materiale widniało wyraźne rozdarcie. Jej usta wykrzywiły się w niezadowoleniu.

— Zszyję ją panience — powiedział spokojnie Michael.

Spojrzała na niego ostro.

— Uważa pan, że sama sobie nie poradzę?

Michael uniósł lekko brew.

— Nie wątpię w umiejętności panienki. Zauważam jedynie, że byłoby szybciej.

— A może po prostu chce pan naprawić własny błąd?

— Mój błąd? — zapytał z chłodną uprzejmością.

— To pan mnie złapał. Gdybym spadła, suknia najwyżej by się pobrudziła. Teraz jest zniszczona.

Na moment zapadła cisza.

Michael przyjrzał się jej uważnie.

— Z całym szacunkiem — zaczął spokojnie — gdybym panienki nie złapał, mogłaby panienka zrobić sobie znacznie większą krzywdę niż rozdarcie materiału.

— Z całym szacunkiem — powtórzyła, akcentując słowa — nie przypominam sobie, żebym prosiła o ratunek.

Ich spojrzenia się spotkały.

Powietrze między nimi zgęstniało.

— Ma pan zwyczaj decydowania za innych? — dodała.

Michael westchnął cicho.

— Mam zwyczaj reagowania, gdy ktoś ma zamiar spaść ze schodów.

— A ja mam zwyczaj radzić sobie sama.

— To zauważyłem.

— W takim razie proszę mi na to pozwolić.

Michael przez chwilę milczał. W jego spojrzeniu pojawiło się coś cięższego, bardziej zmęczonego niż chłodnego.

— Jak panienka sobie życzy.

To było ustępstwo.

Bianka uniosła lekko podbródek, jakby wygrała.

— Dziękuję.

Odwróciła się, poprawiając suknię, choć rozdarcie wciąż było widoczne.

Michael obserwował ją jeszcze przez chwilę, po czym odwrócił wzrok.

Nie miał siły na dalszą walkę.

Nie z nią.

Weszli do gospody.

Michael wychował się na wsi, więc warunki panujące w środku nie zrobiły na nim większego wrażenia. Dostrzegł jednak wyraźny grymas na twarzy Bianki.

— Czy mamy poszukać czegoś innego? — zapytał, choć wcale nie miał ochoty wracać do powozu.

— Warunki… — zaczęła szeptem.

Michael ruszył przed siebie, ignorując dalszą część jej wypowiedzi.

Chwilę później siedział już w małym, zamkniętym pokoju.

Stanął przed toaletką i nalał wody do miski. Obmył twarz, po czym spojrzał w lustro.

Skrzywił się.

Nie przypominał siebie. Z odbicia patrzył na niego obcy mężczyzna.

Czy naprawdę nie mam w życiu innych problemów, że biorę sobie taki na barki? — pomyślał.

Nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie.

I to go przerażało.

Podskoczył, gdy usłyszał pukanie do drzwi.

Było późno, więc zdziwił się.

Kiedy je otworzył — jeszcze bardziej.

Kobieta stojąca w progu wyglądała na przestraszoną. Bała się go.

— O co chodzi, Margaret?

— Bo… bo… — zaczęła nerwowo.

Wzrok Michaela opadł na suknię, którą trzymała.

— Wiem, że nie powinnam przychodzić i niepokoić hrabiego, ale nie wiem, co robić… — wyciągnęła materiał w jego stronę. — Panienka nie potrafi szyć, a ja boję się, że to zniszczę. To bardzo drogi materiał…

Michael westchnął cicho.

— Dobrze. Już dobrze. Zajmę się tym. Idź się przespać.

Zamknął drzwi i spojrzał na suknię.

Rzucił ją na łóżko i pokręcił głową.

Z torby wyciągnął przybory do szycia.

Usiadł i zaczął pracę.

Falbanka po falbance.

Ścieg po ściegu.

Godziny mijały.

Tuż przed końcem znieruchomiał.

Wróciło wspomnienie.

Głos Petera.

— Wiem, że nie powinienem o nic prosić… szczególnie po tym, co ci zrobiłem. Ale proszę cię, przyjacielu. Zajmij się moją córką.

— Kiedy umrę, Direk nie odpuści. Znasz mojego kuzyna tak samo jak ja. Odda Biankę pierwszemu, który się zgłosi… a majątek przepuści.

— Ja chcę tylko, żeby była bezpieczna.

Ukłuł się igłą.

To sprowadziło go na ziemię.

— Cholera… — syknął cicho.

Spojrzał na suknię.

Wyglądała jak nowa.

Aby dostrzec naprawę, ktoś musiałby zajrzeć pod warstwy materiału.

Witajcie.

Nie wiem czy jest ktoś to jeszcze na to czeka.

Wiele lat temu porzuciłam pisanie o chociaż kilka razy próbowałam wrócić do tej historii jakoś nie wychodziło. Teraz czas ją dokończyć.

Historia będzie inna pod względem językowym, stylistycznym i treści.

Pozdrawiam 

Rozdział 2

Do Wakefield dotarli chwilę przed południem. Michael o mało nie wypluł własnego kręgosłupa. Czuł się źle, a spotkanie z ciężko chorym przyjacielem wprowadzało go w coraz większe przygnębienie. Była jednak też ekscytacja. Nie widział Petera tyle lat, że miał ochotę frunąć do niego na skrzydłach.

Jego służący zastukał kołatką w dobrze znane Michaelowi drzwi. Ogromne brązowe 'wrota' widziały i odczuwały zabawy jakie urządzali sobie chłopcy, za nim na każdego zrzucono brzemię tytułu. To był szczęśliwy okres dla ich obu. Kochali się wtedy jak bracia, żaden z nich nawet nie podejrzewał, że pewnego dnia coś ich poróżni.

Michael wyprostował się, kiedy drzwi otworzyły się i stanęła w nich niska służąca. Wyglądała jakby była przerażona gośćmi. Michael miał ochotę ją odsunąć i bez żadnych wyjaśnień po prostu wejść.

-książę Markus, do hrabiego Wakefield -Misha zasępił się, gdy usłyszał tytuł jakim go zapowiedział służący. Wiedział oczywiście, że tym sposobem szybciej dostaną się do środka i nikomu nie trzeba będzie się tłumaczyć, ale nie znosił tego.

Służąca zaprosiła ich do środa, a łysawy kamerdyner, który wyrósł tuż przed Michaelem zaprowadził go do pokoju gościnnego, gdzie mógł zmyć z siebie zapach konia i tonę kurzu.

Co nie zmieniało faktu, że miał ochotę od razu pobiec do przyjaciela i się z nim przywitać.

Przy toaletce obmył twarz i dłonie. Nałożył na siebie czyste ubranie i z bladym uśmiechem wyszedł z komnaty. Ruszył korytarzem w stronę sypialni przyjaciela. Dobrze znał ten dom, nikt nie musiał go oprowadzać. Z zamkniętymi oczami trafiłby do każdego pomieszczenia, które by mu wskazano do odnalezienia.

Przed sypialnią przyjaciela stało dwóch mężczyzn. Michael stanął przed nimi i zmierzył ich wzrokiem. Górował nad nimi. Emanowała z niego siła, tytuł książęcy miał wypisany na twarzy. Nikt nawet nie podważał tego.

-książę Markus...

Oboje lekko się skłonili i otworzyli drzwi. Michael ledwo powstrzymał się od przewrócenia oczami. Tytuł...

Kiedy tylko przekroczył próg sypialni, odczuł wiszącą w niej śmierć. To nie zapowiadało nic dobrego.

Zbladł, gdy zobaczył przyjaciela leżącego na dużym łożu. Kiedyś potężny mężczyzna, teraz ginął pośród pościeli.

Michael chwiejnym krokiem ruszył w stronę łóżka. Nie przejmował się dziwnymi spojrzeniami ludzi przebywających wraz z chorym. Łzy stanęły mu w oczach. Musiał zagryźć mocno zęby, aby nie pozwolić wydobyć się im z moich oczu.

-Peter -wyszeptał i upadł tuż przy łóżku. Cały widok go przytłoczył, złamał. Nie mógł patrzeć na bezwładne ciało. Zamknął oczy i oparł czoło o łóżko.

-Michaelu, to ty... -podniósł głowę jak tylko usłyszał cichy głos przyjaciela.

-Peter... Mój Boże... dlaczego tak późno mnie wzywasz?

Peter Certhel hrabia Wakefield spojrzał na przyjaciela i lekko się uśmiechnął. Nie mógł uwierzyć, że zobaczył przyjaciela po tylu latach. Michael w ogóle się nie zmienił. Dla niego czas się zatrzymał, a dla Petera gnał jak opętały. To była kara, za to, że rozdzielił kochanków. Wiedział, że jedyną miłością jego przyjaciela była Catherine. Żona Petera też była zakochana w Markusie. On jednak był za mocno zapatrzony w siebie i dumny, aby oddać przeznaczoną mu kobietę przyjacielowi. Unieszczęśliwił w ten sposób trzy osoby. Jego żona do ostatnich chwil swojego życia kochała Markusa i to go chciała zobaczyć tuż przed śmiercią, nie Petera.

Musiał to wszystko naprawić. Spojrzał na przyjaciela.

-bo prędzej byś mi odmówił -wychrapał i machnął do osób przebywających w jego sypialni dając im w ten sposób znać, aby wyszli. Nikt nie kwestionował tego. W pospiechu opuścili pokój. Został tylko on i Markus i układ, który miał zawisnąć miedzy nimi.

-co się stało? -zdziwiony głos Michaela przywrócił jasność myślenia Petera. Musiał się skupić, bo od Markus zależało życie jego rodziny.

Bianka Certhel, córka Petera i Catherine leżała właśnie w swoim łóżku, miała zakaz wychodzenia ze swojej sypialni, dopóki ojciec jej nie wezwie. Denerwowała się, bo właśnie wolałaby przebywać przy umierającym ojcu, niż siedzieć tu zamkniętą.

Jej służąca przyszła przed chwilą informując ją, że jej ojciec ma gościa. Księcia Markusa, syna księcia Vincentego. Bianka często słyszała o starym przyjacielu ojca. Ponoć coś ich poróżniło, nigdy nie dociekała co. Oczywiście każdy znał książęcą rodzinę. Byli przecież najwyżej tytułowanymi ludźmi tuż po królu. Obecny książę Bradford miał syna, który za jakiś czas miał przestać być kawalerem i córkę, która była zaledwie o dwa lata starsza ode Bianki.

Wstała, gdy usłyszał pukanie. Martha wsunęła głowę do pokoju.

-panienko, ojciec panienkę wzywa... -Bianka w tym momencie poczułam przechodzące nieprzyjemne dreszcze. Coś było nie tak.

Rozdział 1

Był piękny słoneczny dzień. Tak przynajmniej myślał Michael wychodząc z swojego domu, jednak rzeczywistość była inna. Na dworze wiał wiatr i mimo promieni słonecznych, które za wszelką cenę chciały się przedrzeć przez chmury, było zimno.

Michael wsiadł do powozu i przymknął oczy. W pracy czekało go dużo pracy. Został mu tylko tydzień, krótki tydzień! Suknia ślubna Julii była w rozsypce, tak samo jak sam Michael. Czuł się strasznie roztrojony. Gdzieś z zakamarków jego podświadomości słyszał dziwny głos mówiący mu, żeby się przygotował... bo coś się stanie. Intuicja...

I tak w kolejny dzień ruszył do pracy z dziwnym odczuciem w brzuchu.

Bał się, że coś się stanie złego. Bał się, że coś dzieje się z jego rodzeństwem i rodzicami. Teraz nawet nie mógł się wyrwać, aby ich odwiedzić. Ten tydzień zapowiadał się dla niego na bardzo długi.

-Panie, czy wszystko dobrze? -Michael otrząsnął się ze swoim przemyśleń i zauważył, że ktoś stoi w otwartych drzwiach powozu. Nawet nie zauważył, że podjechali już pod jego pracownię.

-wszystko dobrze, Patryku -chłopak pokiwał tylko głowa i odsunął się robiąc w ten sposób przejście dla swojego pana. -niech mi nikt dziś nie przeszkadza.

Chłopak tylko kiwnął głową.

Michael zamknąwszy za sobą drzwi swojego gabinetu, oparł się o nie. Wszystko jego wnętrzności wywracały się do góry dnem. To tak jakby coś co ma się stać... zbliżało się wielkimi krokami.

*

To nie był najlepszy dzień dla Michaela. Siedział i wpatrywał się w białą suknie swojej kuzynki. Miał jeszcze tydzień, aby ją skończyć. Te trzy miesiące były zbyt krótkie.

Za tydzień miał być już w drodze do Bradford, wraz z przepiękną bialutką suknią ślubną Julii.

-panie, pilny list... -do jego pracowni wszedł George, jego osobisty służący i zarazem najlepszy przyjaciel.

-wejdź Greg -Michael uśmiechnął się do niego.

-Michaelu -powiedział trochę ciszej, pewnie bał się, aby nikt go nie usłyszał -z rana przybył goniec, ale ciebie już nie było.

-dobrze... -Michael wstał i podszedł do przyjaciela. Odebrał od niego list i zdziwił się, że na kopercie widnieje pieczęć Wakefield. Od bardzo dawna nie miał od niego żadnych wiadomości.

Z drżącymi dłońmi rozłamał pieczęć i otworzył list.

Z uśmiechem na twarzy zaczął czytać.

Upadł na kolana, nigdy się nie spodziewał, że jeśli dostanie wiadomość od przyjaciela... to nie będzie taka tragiczna.

-Michaelu -dłoń Grega wylądowała na ramieniu jego pana.

To był za mocny cios dla Michaela. Nie chciał dopuścić do siebie, że jego najlepszy przyjaciel, którego nie widział wiele lat, teraz umiera. Leżał na łożu śmierci, a on klęczał na posadzce w swoim gabinecie zamiast być już w drodze do Wakefield. Musiał się tam znaleźć jak najszybciej i za wszelką cenę.

-każ osiodłać konie... jedziemy do Wakefield.

*

To była długa i wyczerpująca podróż. Michael nie chciał się nigdzie zatrzymywać. Greg praktycznie zmusił swojego pana do zatrzymania się w przydrożnej gospodzie na noc.

Tej nocy Michaelem targały różnego rodzaju koszmary.

W jednym z nich umysł przywołał ostanie ich spotkanie, to wtedy pokłócili się na dobre. To był ślub Petera i Catherine. To był ten ostatni dzień, kiedy się widzieli. Michael był za bardzo dumny, aby przyznać się do swojego błędu i zazdrości. Bo tak był zazdrosny o piękną żonę Petera. Kobieta zawróciła mu w głowie, przez co zerwał wszystkie kontakty z przyjacielem. Teraz tego żałuje... nigdy nie powinien pozwalać sobie aż na tak dużo, a szczególnie na zakochanie się w żonie przyjaciela.

Michael odwrócił się na prawy bok i wpatrywał w małe okienko. Zawiódł wszystkich... zawiódł ojca, matkę, wuja i najlepszego przyjaciela. Nie powinien pozostawiam przyjaciela samego sobie po śmierci żony, to wtedy go najbardziej potrzebował. To wtedy powinien być przy nim.

Zawalił... był do niczego.

To nie rozdział

Witajcie moi kochani :)
Mam dość "ciężką" wiadomość... Robię sobie przerwę w pisaniu i od dzisiejszego dnia nie ukaże się ani jedno nowe opowiadanie mojego wykonania. Dokończę tylko trwające opowiadania i znikam na jakiś czas.
Została kwestia tego opowiadania. Nie zostało ono tak jakby nawet zaczęte, więc mogłabym sobie je odpuścić..
więc decyzja należy do was... czy chcecie abym kontynuowała to opowiadanie, ale... nie będzie żadnego harmonogramu dodawania rozdziałów. Rozdziały mogą się ukazywać raz na tydzień, raz na dwa tygodnie... a nawet raz na miesiąc, lub zawieszam to opowiadanie. Decyzja należy do was :)

Nie mniej, dziękuję wam za czytanie, komentowanie i wyświetlenia :D
jesteście wielcy, dziękuję :*
Mam nadzieję, ze mnie zrozumiecie 

Prolog

Parę lat wcześniej

Michael poprawił włosy opadające mu na twarz. Przeklinał człowieka, który uparł się, że w tym sezonie modne będą długie włosy u mężczyzn.
Rozejrzał się po sali w poszukiwaniu swojego najlepszego przyjaciela Petera, przyszłego hrabiego Wakefield. Mężczyzna jak zawsze podrywał debiutantki. Miał słabość do kobiet, a szczególnie tych młodziutkich.
Michael roześmiał się, gdy zobaczył, że tym razem to on został "obłapiany" przez Lady Anne, wdowę po Kapitanie Kawerhe.
Z uśmiechem na twarzy ruszył w stronę przyjaciela, aby go uratować, jednak zatrzymał się, gdy zobaczył, że oprócz Lady Anne, stoi tam piękna rudowłosa kobieta. To musiała być ta kobieta, o której mówił cały Londyn. Przyjechała prosto z Bostonu. Biedulka miała zostać żoną jego przyjaciela, bardzo jej współczuł. Wszyscy w około wiedzieli, że Peter nie stronił od kobiet i "używał" sobie na nich jak tylko mógł. Panienka z Bostonu trafiła w ramiona Casanovy.
-Michaelu... -Michael nawet nie zauważył, że dotarł do stojących w kącie ludzi.
-Peter -podał przyjacielowi dłoń, ale uśmiechnął się krzywo. -Lady Anne -skłonił się i ucałował jej dłoń. Posłał wdowie swój najbardziej uroczy uśmiech, kobieta zarumieniła się. -panienko...
-Catherine Kawehe -dziewczyna ukłoniła się
-książę... -Lady Anne uczepiła się ramienia Michaela. Skrzywił się, gdy tylko usłyszał przydomek, którym się do niego zwróciła.
Nie był księciem! jego ojciec był Księciem, jego wuj był księciem... jego kuzyn był księciem. On nim nie był!
-jaki książę? -próbował złagodzić ton jego wypowiedzi.
-Catherine, to jest książę Markus... syn księcia Vincentego -Michael zacisnął dłonie w pięści. Nienawidził tego... otwierał już usta, aby powiedzieć co o tym myśli, kiedy jego przyjaciel go uprzedził.
-książę? -zapytał śmiejąc się -Catherine to jest Michael, mój najlepszy przyjaciel -Peter uderzył Michaela w ramię.
-miło mi...

*

Obecnie

To nie był najlepszy dzień dla Michaela. Siedział i wpatrywał sie w białą suknie swojej kuzynki. Miał jeszcze tydzień, aby ją skończyć. Te trzy miesiące były zbyt krótkie.
Za tydzień miał być już w drodze do Bradford, wraz z przepiękną bialutką suknią ślubną Julii.
-panie, pilny list... -do jego pracowni wszedł George, jego osobisty służący i zarazem najleprzy przyjaciel.
-wejdź Greg -Michael uśmiechnął się do niego.
-Michaelu -powiedział trochę ciszej, pewnie bał się, aby nikt go nie usłyszał -z rana przybył goniec, ale ciebie już nie było.
-dobrze... -Michael wstał i podszedł do przyjaciela. Odebrał od niego list i zdziwił się, że na kopercie widnieje pieczęć  Wakefield. Od bardzo dawna nie miał od niego żadnych wiadomości.
Z drżącymi dłońmi rozłamał pieczęć i otworzył list.
Z uśmiechem na twarzy zaczął czytać.
Upadł na kolana, nigdy się nie spodziewał, że jeśli dostanie wiadomość od przyjaciela... to nie będzie taka tragiczna.

Wprowadzenie

Markus Berton hrabia Hertford i vive-hrabia Northampton, zwany Michaelem już dawno porzucił dworskie życie i przeniósł się na obrzeża Londynu, gdzie prowadzi swój mały sklepik ze swoimi projektami sukien i fraków dla arystokratycznej śmietanki, ale też dla przeciętnego ziemianina.

Nie chce w żadnym stopniu uczestniczyć w dworskim świecie, odrzuca więc wszelkie zaproszenia na przyjęcia. Przez to właśnie stracił najlepszego przyjaciela... który mimo zapewnień, że nigdy się nie odezwie, na łożu śmierci przepisuje Michaelowi, bardzo drogocenny skarb. Czy Michael będzie gotów poświęcić wszystko i przyjąć ten dar?

Komunikat!!!

Witajcie :)
Co do kolejnego opowiadania z tej serii... taaaa... nie wiem kiedy się ukaże. Miało być w styczniu, ale nie wyszło. Piszę w tym momencie 3 opowiadania i nie wyrobię z 4... sorry, ale mam też życie prywatne.
Nie mniej, nie więcej... 30 stycznia ukaże się albo wprowadzenie albo prolog... co jednak nie zwiastuje zaczęcia opowiadania.
Opowiadanie bd dodawane po ukończeniu Over a Precipice...
Za wszystko przepraszam :D
do zobaczyska :P

Epilog

Markus wszedł do rezydencji i automatycznie się zatrzymał. W holu panował taki ruch, że z dużym trudem mógł się przez niego przedrzeć.

Od kilku godzin, goście których zaprosili na ślub zaczęli się zjeżdżać. I tak zaczynało się tygodniowe świętowanie, które miało zakończyć się ślubem Markusa i Juli.

Wszędzie biegały dzieci, jedno z nich właśnie wbiegło w Markusa, brudząc przy tym jego garnitur.

Markus pokręcił głową. Teraz zastanawiał się po mu to wszystko było. Tak bardzo chciał cichy ślub, który teraz przerodził się w uroczystość sezonu.

-i po co mi to było? -zapytał się sam siebie

I wtedy ją zobaczył. Nie miał już wtedy wątpliwości. Robił to wszystko dla niej. Jeśli by miał spędzić tydzień w piekle, to by to zrobił.

Julia spojrzała na niego. Całe jego ciało się odprężyło. Już nie przeszkadzał mu tłum ludzi. Już go nie obchodziło, że co chwilę ktoś na niego wpadał. Liczyła się ona.

Markus skłonił się w jej kierunku, na co ona odpowiedziała szerokim uśmiechem i lekki rumieńcem.

Byłby głupcem jakby zrezygnował z niej i wrócił do armii. Nawet już mu nie przeszkadzało to, że kiedyś zostanie Księciem Bradford.

Ruszył w stronę schodów, które miały go zaprowadzić do ukochanej. Wtedy drzwi wejściowe znowu się otworzyły. Stanął w nich Michael z kobietą. Markus otworzył szeroko oczy i przystanął. Nie spodziewał się, że... przyprowadzi kogoś, przecież nie był zamężny.

Wtedy Michael zauważył i jego, przeprosił swoją towarzyszkę i ruszył w jego stronę.

Po minie kuzyna, Markus już wiedział że wdepnął w jakąś aferę, w którą wciągnie i jego.

Markus przejechał dłonią po włosach. Wiedział, że jeśli on poprosi jego o pomoc, nie będzie mógł mu odmówić.

-Markusie...

-Michaelu.

-mam problem, musisz mi pomóc.

KONIEC 

części II

******

sprawa organizacyjna

będzie następna część!! ale... planuję ją na -Styczeń 2016... okładkę możecie już obejrzeć po prawej stronie :D

zapraszam również na pierwszy rozdział "Jokera"

*******

dziękuję wam wszystkim za czytanie i komentowanie.

kocham was :*

Rozdział 26

Droga była długa, chyba dłuższa niż poprzednio. wszystko dookoła go wkurzało. do tej pory nie mógł zrozumieć dlaczego Julia odrzuciła jego oświadczyny, przecież go kochała!

Obóz w którym było ostatnio trochę się rozrósł. Żołnierze chodzili w tam i z powrotem Roiło się tu ich jak w mrowisku, ale czego się spodziewał?

Westchnął głośno i ruszył do największego z namiotów. Wiedział, że znajdzie tam Jeremiego. Czekała go ciężka rozmowa z nim.

Markus przystanął przed wejściem. Miał ochotę umrzeć.

-Markus? -usłyszał za sobą męski głos. Odwrócił się.

-Jeremi -uśmiech zamarł mu na ustach.

-jednak wróciłeś

-nie

Markus wszedł do środka, jego przyjaciel zrobił to samo.

-to dla ciebie -podał mu list od Juli, sam usiadł na krześle i zaczął przeklinać się w duchu.

-czym sobie zasłużyłeś na takie względy? -nagle zapytał Jeremi.

Markus spojrzał zdziwiony na przyjaciela. Nie wiedział o czym mówi.

-słucham?

-co zrobiłeś mojej siostrze?

-nie rozumiem -wstał i podszedł do przyjaciela

-kazała cię pilnować, aby ci się nic nie stało, idioto -mruknął.

Ze zdziwienia przystanął.

-chyba jestem głupcem -jęknął

-co zrobiłeś mojej siostrze?! -Jeremi powtórzył pytanie.

-nic.

Jeremi zmierzył go wzrokiem. Podszedł bliżej i uderzył go pięścią w twarz. Markus lekko się zatoczył. Przetarł obolałą twarz i spojrzał na przyjaciela. Jakoś ciężko było mu uwierzyć, że go uderzył.

-oświadczyłem się -odparł

-co zrobiłeś?!

-oświadczyłem się jej, a ona odmówiła! -krzyknął

-nie dziwię się. Przecież ona myśli, że wróciłeś do wojska, idioto -odparł Jeremi, wbijając palec w klatkę piersiową Markusa.

-przecież... -wtedy dopiero dotarło do Markusa, co miała na myśli Julia, mówiąc „aż nie zginiesz” -cholera

no właśnie.

*

Załatwianie spraw zajęło Markusowi trzy długie dni. Śpieszył się jak mógł. Chciał być jak najszybciej w domu. Musiał wrócić do Juli i znowu się jej oświadczyć. Teraz musiała za niego wyjść.

-masz moje błogosławieństwo, przyjacielu -tymi słowami pożegnał go Jeremi.

Każda mijana kobieta na drodze przypominała Markusowi dlaczego powraca do domu. Mimo, że był zdeterminowany, każdy mijany metr przysparzał mu więcej wątpliwości. nie wiedział, cz i tym razem Julia nie odrzuci jego oświadczyn.

Pokręcił bezradnie głową. Był głupcem i nie było co temu zaprzeczać.

Nagle powóz poskoczył. Markus skrzywił się, zaczęła boleć go noga.

-cholera -jęknął

-czy wszystko w porządku książę? -zapytał służący

-w jak najlepszym -odparł

Od wyjazdu Markusa, Julia nie sypiała najlepiej. Wszyscy myśleli, że podupadła na zdrowiu. Wezwano nawet do niej doktora, ale przecież nie ma doskonałego lekarstwa na złamane serce. Żaden doktor, nie mógł jej przepisać czegoś co wyleczyło by ją z miłości do księcia.

Umierała powoli.

-Julio -wyszeptała Caroline -czujesz się lepiej?

-tak ciociu -wyszeptała próbując za wszelką cenę powstrzymać łzy.

-to dobrze, bo ktoś chciałby cię zobaczyć.

-wolałabym nie przyjmować gości -szepnęła

Caroline pokręciła głową i zamknęła drzwi jej pokoju. Julia obróciła się plecami do drzwi. Wpatrywała się w okno. Pogoda odzwierciedlała jej samopoczucie.

Deszcz uderzał o szybę. Miała ochotę zamienić się w jedną z kropel...

tak bardzo kochała Markusa.

-Julio -usłyszała szept Markusa. Automatycznie zasłoniła uszy. Tego jej jeszcze brakował, żeby miała zwidy słuchowe.

Wtedy poczuła na ramieniu czyjąś dłoń. Wzdrygnęła się.

-Julio -szepnął

Odwróciła się powoli i napotkała palący wzrok Markusa

-nawet nie wiesz jak się bałem -przytulił ją mocno -jak tylko przybyłem matka powiedziała mi, że źle się czujesz

-co tu robisz? -zapytała

-wróciłem, a ty miałaś na mnie czekać.

-czekam

-to dobrze -nachylił się i delikatnie dotknął jej ust swoimi. Spojrzał jej w oczy -kocham cię

-słucham?

-kocham cię i chcę, abyś została moją żoną.

Jeśli Julia mogła kiedyś wyobrazić sobie lepsze zakończenie, to była w wielkim błędzie. To było jedyne zakończenie o którym marzyła.

-kocham Cię -jeszcze raz wyszeptał

To był jej Markus, jej jedyny najukochańszy.

Rozdział 25

obecnie

Markus z krzywą miną wcisnął się w mundur. Chciało mu się śmiać. Przecież dobrze wiedział, co będzie się działo na tym spotkaniu. Często uczestniczył w takich zebraniach. Wielu takich jak on chciało wrócić do służby. Zawsze kończyło się tym samym. Każdego odprawiano z kwitkiem. Tak pewnie też będzie z nim, albo przynajmniej taką miał nadzieję.

*

Wszedł do pomieszczenia, tak małego, że dziwił się że znalazło się w nim aż dwanaście osób.

-Markusie -najstarszy z nich przywitał się z nim. Reszta siedziała i wpatrywała się w niego. Cudownie.

-generale -Markus skłonił głowę, odłożył czapkę i usiadł na wyznaczonym miejscu.

-postanowiliśmy rozpatrzeć twoją prośbę.

Markus lekko się uśmiechnął. Postanowili rozpatrzeć jego prośbę, jakie to szlachetne.

-tak?

-postanowiliśmy, pozwolić wrócić ci na front, majorze.

Markus nie wiedział co ma odpowiedzieć. Tego się nie spodziewał.

Julia była zła. Siedziała w salonie i piła już chyba z piątą herbatę. Felicja mówiąc jej, że Markus postanowił wrócić do armii doprowadzała ją do szału. Przecież on nie mógł jej tego zrobić!

Wtedy usłyszała zatrzaskujące się drzwi. Odwróciła się w tamtą stronę i zobaczyła Markusa. Opierał się o laskę. Było to dla niej dziwne. Odkąd postawił tu nogi, nie używał jej. Teraz strasznie utykał na nogę. Jednak nie to przyciągnęło moją uwagę. Miał na sobie mundur! Wyglądał w nim tak, że Julia zapomniała jak się nazywa.

Wlepiła w niego wzrok. Nawet nie zauważyła kiedy do niej podszedł.

-Julio -wyszeptał.

Filiżanka, którą Julia trzymała w dłoni upadła na jej suknie.

-o Boże -jęknęła i szybko wstał.

-cieszę się, że wywołuję w tobie takie reakcję -uśmiechnął się

-jak ci poszło? -zapytała

-już wiesz?

-wszyscy wiedzą -odparła

-poszło mi tak jak powinno -uśmiechnął się

-kiedy wracasz?

-za kilka dni

Julia zacisnęła usta w prostą linię. Nie mogła uwierzyć, że on mówi o tym tak spokojnie. Przecież łamał jej serce!

-ale za nim to się stanie -Markus upadł przed nią na kolana -czy zechcesz zostać moją żoną?

To był cios dla Juli. Upadła na kanapę. To było coś czego się nie spodziewała.

-Julio -szepnął nachylając się nad nią.

-nie -odepchnęła go od siebie

-co?

-jak ty sobie to wyobrażasz?! -zapytała oburzona.

-no jak? Będziemy się kochać, aż śmierć nas nie rozłączy.

-śmierć? Rozumiem, aż nie zginiesz.

-nie rozumiem.

-jesteś chyba głupszy niż myślałam!

*

To chyba był jeden z tych najgorszych dni w życiu. Markus spakował kilka ubrań do kufra. Miał przecież spędzić tam kilka dni. Nawet nie wiedział co będzie robił po powrocie, ale na pewno nie mógł mieszkać tu. Myślał o tym aby przenieść się do Londynu i poczekać na jakąś odpowiednią kobietę. Która zechce zostać jego żoną.

Zacisnął dłonie. Nie chciał innej, chciał Julię.

Przy drzwiach stała jego matka.

-wracaj szybko -szepnęła przytulając go do siebie

-jestem dumny z ciebie, synu -Bradford przytulił syna. Markus był zdziwiony jego zachowaniem.

-wróć szybko, bracie! -krzyknęła Felicja.

Markus pokiwał głową w odpowiedzi. Miał już wychodzić, gdy na schodach pojawiła się Julia. Serce Markusa podeszło mu do gardła.

-a ze mną się nie pożegnasz? -zapytał schodząc delikatnie po schodach

Markus ominął ojca i podszedł do schodów. Nie patrząc na nikogo pochwycił Julię w ramiona.

-będę na ciebie czekać -szepnęła mu do ucha.

Nadzieja wróciła do Markusa.

-wyjdziesz za mnie? -zapytał szeptem, tak żeby nikt inny nie słyszał.

-oddasz to mojemu bratu? -odsunęła się i podała mu białą kopertę.

-oczywiście.

Rozdział 24

-ktoś majstrował przy kole -poinformował Markus Michaela, który z uśmiechem popijał brandy w salonie -ono miało odpaść.

-czyżbyś już miał wrogów, kuzynie? -zapytał -cholera! Mogliśmy zginąć!

-taki był pewnie zamiar -Markus usiadł obok Michaela.

-ktokolwiek chce cię dopaść, nie bawi się... -zaczął

-to była kobieta -uśmiech nie schodził z ust Markusa.

-kobieta?!

Markus zabrał szklankę z rąk kuzyna i ją opróżnił.

Sam nie mógł uwierzyć, że Alexa była do tego zdolna.

-najęła kogoś, aby to zrobił -westchnął.

-kto?

-Alexa

Michael spojrzał na Markusa.

-nie pomyślałem, że może być do tego zdolna.

-ja też nie -jęknął -i to ona zepchnęła Julię ze schodów

-dowiedziałeś się tego w ciągu jednej nocy?

-Bradford budzi strach w ludziach -uśmiechnął się

Michael pokręcił głową.

-i co masz zamiar teraz zrobić? -zapytał

-muszę ją znaleźć -mruknął -najchętniej bym ją zabił, ale nie stoję ponad prawem.

Markus wstał i napełnił szklankę brunatną cieczą. Mimo tego, że był jeszcze przed południem, potrzebował czegoś mocniejszego.

-może zjemy śniadanie -szepnął Michael

-ja moje wypiję -Markus uniósł szklankę do góry i przyjrzał się zawartości.

Jego życie ostatnio nie było takim jakby chciał. Ciągle coś krzyżowało mu plany. Najpierw postrzał, później Julia a teraz Alexa.

Westchnął głośno i odstawił szklankę. Stwierdził jednak, że to nie był najlepszy pomysł, aby pić.

-muszę przespać -jęknął

-czuj się jak u siebie -rzucił Michael

Markus pokręcił znacząco głową i udał się do pokoju gościnnego. Musiał zaznać snu. Cała noc zbierania informacji dała mu w kość.

Noga po wypadku strasznie mu dokuczała. Kiedy tylko zamknęły się za nim drzwi pokoju, Markus rzucił się na łóżko. W obecnej chwili to była najlepsza czynność jaką chciało jego ciało.

Zamykając oczy widział jasnowłosa piękność, która uśmiechała się do niego.

Jego Julia.

Julia otworzyła oczy i przekręciła się na bok. Z uśmiechem spojrzała w okno. Jej służąca właśnie przygotowywała jej suknie, którą miała dziś założyć.

Musiała jak najszybciej wsiąść w powóz i znaleźć się w Bradford. Musiał zobaczyć Markusa!

Serce o mało nie wykroczyło jej z piersi na samo wspomnienie.

Mimo wczorajszych wypadków, Julia czuła się wyśmienicie.

Zjadła szybko śniadanie i wyruszyła w krótką podróż do Bradford, do jej ukochanego.

Jak tylko powóz zatrzymał się przed rezydencją, Julia wyskoczyła z niego i pognała do drzwi.

Zatrzymała się jednak szybko. Przecież nikt nie mógł zobaczyć jak bardzo się jej śpieszy.

Zapukała do drzwi, które otworzył Henryk.

-panienko -ukłonił się

-dzień dobry -odparła i weszła do środka.

-księżna pani wraz z córką są w saloniku -rzucił.

Julia zmarszczyła brwi. Nie obchodziły jej panie, tylko Markus.

-czy Markus już wstał? -zapytała

-młody książę dziś nocował poza rezydencją.

Słowa służącego wstrząsnęły Julią. Jak to możliwe, że jej ukochany nie nocował w swojej sypialni.

Julia westchnęła. Była zawiedziona.

W saloniku przy robótce siedziała Caroline i Felicja, którą zawsze nudziło haftowanie.

-Julio -Felicja wstał i podeszła do niej -Markus mówił, że miałaś wypadek. Martwiłyśmy się -rzuciła

Uśmiech zamarł jej na ustach.

-ciociu -Julia podeszła do księżnej i usiadła obok

-dziecko, dobrze że nic ci się nie stało -odparła odkładając obrazek.

-gdzie jest Markus

-został u Michaela, mówił że musi coś załatwić -Felicja uśmiechnęła się od ucha do ucha.

Następne godziny były dla Julia niedoniesienia. Nie mogła uwierzyć w to, że Markus zniknął tak po prostu. Tłumaczyła sobie to na różne sposoby.

Gdy Markus nie wrócił do wieczora, ani następnego ranka, ani kolejnego, nie zawiadamiając jej. Postanowiła dać sobie spokój. Musiała to zaakceptować. Taki był.

Najdziwniejsze było jednak to, że najbardziej złą była Felicja, która stwierdziła, że od dawna czuła że między Julią a Markusem coś jest. Julia nie mogła dalej się bronić i kłamać.

Felicja bardzo wytrwale słuchała tego co zaszło między tymi dwojgiem. Od razu przyznała, że jej bratu przydałaby się porządna chłosta. Jednak pogłębiła ból kuzynki, kiedy przyniosła najnowsze ploteczki, że ponoć Markus dostał wezwanie do dowództwa i że rozpatrzyli pozytywnie jego prośbę.

To była najbardziej załamująca informacja jaką mogła usłyszeć Julia. Nagle obrazek Markusa, który szepcze jej, że ją kocha rozsypał się na maleńkie kawałki.

Wiedziała, że jeśli on nie odmówił, ich wspólne życie jest spisane na straty. Nie mogła żyć z osobą, o którą każdego dnia by się zamartwiała. Co by było jakby zginął?

Dzień prędzej.

Markus wygrzebał się z łóżka. Od dwóch długich dni nie był w domu. Poszukiwania Alexy, trochę się przedłużyły. Nie mógł uwierzyć, że ta żmija zniknęła z miasta nie zauważalnie, ale musiał ją znaleźć. Nie odpuści.

W jadalni czekał na niego Michael.

-kiedy wracasz do domu? -zapytał

-jak ją znajdę -mruknął Markus

-Julia się martwi

-wiem -jęknął.

-list do ciebie -Michael zamachnął się i rzucił kopertą w kuzyna.

-od Alexy?

-nie. To powinno cię ucieszyć -rzucił Michael.

Markus wziął kopertę w dłonie i zamarł. Duży czarny napis głosił „Dowództwo Brytyjskiej Armii”.

*********

czujecie to?!

jak myślicie, co zrobi Markus?

Rozdział 23

z dedykacją dla "Blue"

-zostań tu -polecił Michael i bez uprzedzenia uderzył napastnika w szczękę. Efekt był natychmiastowy. Ogromny mężczyzna odrzucony z dużą siłą, poleciał do tyłu. Jego kompani włączyli się do bójki.

Julia patrzała na to wszystko z przerażeniem, chowając się przed co chwilę nadlatującą butelką, albo przed jakimś ciałem. Siły były nie równe i ciągle się obawiała, że jej kuzynowi może coś się stać.

Właściciel baru chyba chciał skorzystać z nie uwagi Michaela i pociągnął ją za włosy. Pewnie miał zamiar wciągnąć ją za bar. Krzyknęła przerażona, jednak szybko tego pożałowała. Michael odwrócił się w jej stronę, zapominając o tym co dzieje się przed nim.

-uważaj! -krzyknęła Julia, łapiąc z baru butelkę i rozbijając ją na głowie właściciela.

Ohydny typ z wielkimi łapami padł na ziemię, a Julia szybko wskoczyła za bar.

Postanowiła pomóc Michaelowi. Zaczęła rzucać butelkami w atakujących go mężczyzn.

Niestety z celowaniem u niej nie było najlepiej. Jeden z napastników prawie dostał się do baru, gdy mocny cios powalił go na ziemię.

Kilku innych mężczyzn przyłączyło się do walki i Julia już nie wiedział, kto jest po czyjej stronie. Ponieważ opróżniła wszystkie półki z butelek, musiała schylić się pod bar po nową amunicję. Odsunąwszy na bok pudełko z pieniędzmi, znalazła to, czego szukała. Gospodarz najwyraźniej musiał mieć podobne problemy w przeszłości, bo pod barem znalazła kilka dziwnie zakrzywionych noszy i dwa naładowane pistolety i pałkę, która nie mogła unieść.

Julia oczywiście wybrała pistolety. Praktycznie nikt o tym nie wiedział, ale Julia oprócz tego, że dobrze władała szpadą, to też dobrze strzelała. Ojciec się o to postarał.

Jeden z pistoletów położyła na barze, a drugi uniosła. Szanse Michaela zacznie wzrosły, lecz on o tym nie wiedział. Był zajęty powalaniem trzech napastników naraz.

Jednak uwagę Juli przyciągnął błysk stali. Jeden z mężczyzn trzymał w dłoni nóż i najwyraźniej miał zamiar rzucić nim w plecy Michaela. Julia szybko wystrzeliła, modląc się aby trafiła. Na szczęście trafiła i broń wypadła z rak opryszka.

To nagle przerwało bójkę i wszyscy nie wyłączając jej kuzyna patrzeli na wrzeszczącego mężczyznę. Potem przenieśli wzrok na Julię, która jakoś musiała to wyjaśnić.

-noże są niedozwolone w tej bijatyce -obwieściła pewnym siebie głosem. Jej zamiary stały się oczywiste, gdy podniosła drugi pistolet góry. Spojrzała na Michaela i zapytała spokojnym głosem -no co? Masz zamiar to ciągnąć czy już wychodzimy?

Michael wydał z siebie potężny ryk i złapał dwóch mężczyzn za karki, zderzył ich głowami. Gdy padli na ziemię okazało się, że został jeszcze trzeci. Julia czekała cierpliwie, kiedy wszystko się skończy.

Skończyło się szybciej, niż się spodziewała. Drzwi „szynku” huknęły o ścianę, wypadając z zawiasów. Może i hałas nie był głośny, by zwrócić uwagę walczących, ale ryk dobiegający z gardła mężczyzny, który przez nie wchodził, nawet głuchy by usłyszał.

Markus wyglądał tak, jakby właśnie decydował, kogo ma zabić najpierw. Julia cieszyła się, że jest po ich stronie.

-nie śpieszył ci się! -zawołał do niego Michael.

Julia uśmiechnęła się do Markusa, który znacząco kogoś szukał. Gdy tylko ją zobaczył wściekłość na jego twarzy ustąpiła skupieniu.

Julia miała ochotę się roześmiać głośno, gdy zobaczyła jak Markus zdejmuje surdut, składa go i wiesza na oparciu krzesła. Naprawdę zbytnio się nie śpieszył. Michael jeszcze raz go ponaglił i dopiero wtedy Markus ruszył do ataku.

Nie uszło uwadze Juli to, że mocno utykał na nogę, mimo tego nie patyczkował się ze zbójcami. Nie było widać po nim najmniejszego wysiłku, nawet wtedy gdy poniósł mężczyznę dwa razy od siebie większego i spokojnie wyrzucił go przez drzwi. Za pierwszym poleciał drugi, potem trzeci i jeszcze jeden, dopóki ulica przed gospodą nie była dosłownie zasłana jęczącymi ciałami. Markus odciągnął ostatniego napastnika od Michaela i potężnym kopniakiem posłał go za drzwi.

Markus mimo bojki, nadal prezentował się nienagannie, choć włosy trochę mu się potargały. Michael za to nie wyglądał najlepiej. Surdut miał porwany, a spodnie brudne. Ręce mu drżały, gdy usiłował doprowadzić swój krawat do ładu.

-pijemy na koszt firmy! -ogłosiła Julia -o ile znajdę jakąś butelkę.

-mam wrażenie, moja droga, że wyrzuciłaś wszystkie -skomentował Michael.

-miałeś jej bronić -mruczał Markus -Julio, wychodź już stamtąd. Udało mi się wynająć powóz.

Dziewczyna pokiwała głową i ostrożnie zaczęła przechodzić między leżącymi ciałami.

Zobaczyła ja Markus potrząsa głową. Widać było, że nie był zadowolony.

-nawet nie będę pytał, co tu się działo -powiedział do Michaela

-to będzie najrozsądniejsze z twojej strony -zgodziła się Julia -według ciebie powinnam teraz mdleć albo histeryzować? Michael! Rynsztokowa poezja naprawdę ma przyszłość, a bijatyki są rzeczywiście podniecające. Dlaczego z nich zrezygnowałeś?

Michael wybuchnął śmiechem, a Markus zmarszczył brwi. Złapał Julię za rękę i wyciągnął z szynku.

Wynajęty przez niego powóz był ciasny i Julia musiała siedzieć na kolanach Markusa. Cały marszczył czoło i Julia była przekonana, ze nawet nie słuchał ich rozmowy.

Wiedział, że nie jest na nią zły, gdyż wyglądając przez okno, pieszczotliwie gładził jej policzek.

Gdy powóz zatrzymał się w Milford, zwróciła się do obu:

-dziękuję za wspaniały wieczór, panowie! Najpierw wyśmienity bal, a potem bijatyka! I pomyśleć, że nie doświadczyłam jeszcze takich emocji.

Markus wysiadł z powozu, by odprowadzić ją do domu. Michael na pożegnanie pocałował ją w policzek.

-do następnego, lady Julio. Do następnej przygody -oczy mu błyszczały i Julia doceniła jego dowcip.

-nie będzie żadnych przygód -powiedział Markus

Julia posłusznie podążyła za nim po schodach do domu.

-Markusie, czy naprawdę jesteś dla mnie zły -szepnęła

-nie pozwolę, byś przeze mnie narażała na niebezpieczeństwo -odparł wyjątkowo spokojnie. Objął ją i przytulił -nie pozwolę, by coś ci się stało.

Pochylił się i pocałował ją w policzek.

Juri otworzył drzwi i Julia, ociągając się, weszła do środka. Była zawiedziona, że Markus nie wszedł z nią.

Pomyślała, ze ich rozmowa będzie musiał poczekać do jutra. Jutro on przyzna, że ją kocha. I wszystko będzie dobrze.

Rozdział 22

z dedykacją dla Petty P.

Markus był wściekły. Nawet nie zdołał uchronić Juli przed tą piranią!

Postanowił, ze jak tylko odstawi Julię do łóżka, wróci do Newburg i zabije tą żmiję.

Spojrzał na Julię, leżała praktycznie na jego kolanach. Okrył ją swoją marynarką. Jej suknia była w opłakanym stanie. Więcej odkrywała niż zakrywała.

-nie powinieneś zostawiać gości -mruknął do Michaela, który uparł się jechać z nimi.

-chyba harpii, które tylko czekają aż wskoczą w jedną z moich sukien, w zamian za ich ciało -syknął

-nie moja wina, że postanowiłeś zostać modystą -Markus roześmiał się

-krawcem -poprawił go Michael

-Markusie -mruknął Markus

-Markusie? -Michael roześmiał się -nikt dawno mnie tak nie nazywał.

Nagle oboje poczuli silnie szarpnięcie. Markus spojrzał na kuzyna i zmarszczył czoło.

Konie przyśpieszyły, a powóz podskakiwał na każdym wyboju.

Markus wyjrzał prze okno, Michael zrobił to samo.

-gdzie my jesteśmy, u licha? -zapytał zdziwiony Michael

-na pewno gdzieś na obrzeżach -mruknął Markus, chowają głowę.

Posadził w kącie zdenerwowaną Julię. Skuliła się.

-co my tu robimy? -zapytała cicho.

-zaraz się dowiemy -rzucił Markus -wstań -zwrócił się do Michaela

Jak tylko kuzyn spełnił jego prośbę, Markus poniósł wieko siedliska.

Uśmiechnął się. To była zaleta posiadania własnego powozu. Mógł w nim przewozić wszystko.

Z uśmiechem wyciągnął rewolwer i podał go Michaelowi.

Odwrócił się w stronę Juli, która pisnęła.

-nie piszcz -szepnął

Wyciągnął drugą broń i przeładował ją. Miał wrażenie, że to są ostatnie chwile jego pięknego powozu.

Tak jak pomyślał, tak się stało.

Konie zaczęły biec jeszcze szybciej. Nagle powóz podskoczył i wylądował na prawym boku.

Markus jakimś cudem zdążył złapać Julię, chronią ją przed znalezieniem się po dwoma męskimi ciałami.

Powoli otworzył oczy i syknął. Czyjeś kolano wbijało mu się w przyrodzenie.

Julia patrzała na niego z przerażeniem.

-ta sytuacja by była bardzo miła, jakby nie fakt, że łączą nas więzy krwi -mruknął Michael wisząc nad nimi -uwaga wychodzę.

Markus zakrył głowę Juli, kiedy Michael mocował się z drzwiami, które teraz znajdowały się na ich głowami.

-jesteś cała? -zapytał

-tak -szepnęła

-a ty?

-jest dobrze -mruknął.

Tak naprawdę to nie było dobrze. Cała noga mu zdrętwiała. W ogóle jej nie czuł. Na szczęście czuł drugą, więc nie miał żadnych uszkodzeń kręgosłupa.

-Julio, chodź -krzyknął Michael wystawiając ręce w jej kierunku.

Markus spiął wszystkie mięśnie i uniósł dziewczynę do góry. Miał wrażenie, że sam sobie jeszcze tu poleży.

-Markus, to nie czas na odpoczynek -wtrąciła Michael.

-nie czuję nogi -jęknął

-Julio, poczekaj tu. Trzymaj to. Jakby ktoś...

-dałeś jej broń?! -Markus nie wiedział, czy czasem najlepszym wyjściem nie było by go zabić!

Michael wzruszył ramionami i wskoczył ponownie do powozu.

-co się stało? -zapytała Julia

-Markus, w coś się zaplątał -krzyknął

Z pomocą kuzyna Markus usiadł.

Zaczął masować nogę. Miał nadzieję, ze odzyska w niej czucie. Nie chciał nawet myśleć o tym, ze to może być definitywny koniec. Nie chciał jej amputować!

Michael ściągnął mu buta i zaczął uciskać mu stopę. Zimny prąd przeszedł mu przez całą nogę.

-wystarczy -jęknął -idź do Juli.

To chyba był najgorszy dzień w życiu Juli. Najpierw Alexa zepchnęła ją ze schodów, a teraz o mało nie zginęła w powozie.

Julia rozejrzała się dookoła i pierwszą nazwa, która rzuciła się jej w oczy.

-”Swawolnik” -przeczytała przekrzywiony szyld -co to za nazwa? -zapytała próbując uśmiechnąć się do Michaela, który właśnie wyszedł z powozu. Jej głos drżał a nogi się trzęsły. Zaczęła powoli odczuwać skutki obu upadków.

Michael obtoczył ją przyjacielsko ramieniem i ruszył w stronę „szynku”.

-gdzie Markus?

-zaraz przyjdzie -odparł zabierając jej broń -Lady Julio -oznajmij oficjalnym tonem -mam zaszczyt zapoznać panią z poezją rynsztoku -mruknął popychając drzwi -jesteś gotowa na pierwszą lekcją, droga kuzynko? -uśmiechnął się szeroko.

-chyba -odparła.

Weszli do zadymionego pomieszczenia i od razu poczuła się nieswojo. Jej suknia i marynarka ostro kontrastowały z szarymi i brązowymi ubraniami zgromadzonych tu ludzi.

Pomieszczenie było do połowy zapełnione i Julia mogła dostrzec ile par oczu wlepia w nią wzrok, bez najmniejszego zażenowania.

Michael popychał ją ciągle do przodu, aż znaleźli się na końcu długiego baru.

Umieścił ją przy samej ścianie. Julia oparła się o nią plecami. Podejrzewała, że ściana miała być jej ochroną, aby nikt nie zaatakował jej od tyłu.

Michael stanął stanął przed nią, zasłaniając ją przed widokiem innych.

Gdy gospodarz baru wreszcie przestał się na nią lampić, zechciał ich obsłużyć.

Michael zamówił dwie szklanki brandy i jedną kolejkę dla każdego w barze, co bardzo zdziwiło Julię.

Oświadczenie Markusa przerwało okropną i denerwującą ciszę. Nagle ze wszystkich stron było słychać nawoływanie o whisky i piwo.

-to było sprytne posunięcie, kuzynie -Julia pochyliła się w jego stronę -w jednej chwili z potencjalnych wrogów, zjednałeś sobie przyjaciół. Podziwiam cię -niestety kierowała te komplementy do pleców kuzyna, gdyż on wyraźnie nie był tego samego zdania co ona.

Odłożył pistolet, lecz jego poza świadczyła, ze w każdej chwili był przygotowany do walki.

-prawie tego żałuję -przyznał z uśmiechem -dawno nie uczestniczyłem w jakiejkolwiek bójce.

Uśmiech nagle zamarł na ustach Juli, gdy zobaczyła jak drzwi otwierają się z hukiem. Do „szynku” weszło czterech oprychów.

-może jednak będziesz miał okazję -szepnęła obserwując obcych, którzy z uśmiechem się w nią wpatrywali.

W izbie zapadła grobowa cisza, gdy jeden z osiłków, który wyglądał jakby się rok nie mył, zaczął iść w ich kierunku.

-obejrzyjmy no se te ślicznotkę, co tam ją chowasz -powiedział do Michaela i sięgnął wielkim łapskiem, by odepchnąć go z drogi. Jednak okazało się, że Michaela wcale nie jest łatwo ruszyć.

*******

będzie gorąco :D

biedny Markus "Junior" :(

*******

prośba do "Anonimów" :D czy pisząc komentarz możecie podać swoje imię? np. "pozdrawiam Kasia"

chciałabym każdej osobie z osobna podziękować :D

*******

Jak się wam podoba nowa okładka "Księcia Markusa" ?

Rozdział 21

To była najgorsza noc w życiu Markusa. Nawet noc po postrzale nie mogła się z nią równać.

Wszystko roznosiło go od środka.

Myśl, że Julia śpi tuż za ścianą, nie pozwalała mu spać. Na wszelki wypadek zamknął drzwi łączące ich sypialnie na klucz i dał go służącej Juli.

Przecież to był jakiś obłęd! Tak Markus wpadł w obłęd.

Rano na śniadanie ledwo wstał. Zejście po schodach graniczyło z cudem. Ciągle opadały mu powieki.

Przystanął na ostatnim stopniu i pozwolił zamknąć się powieką. Nagle poleciał do przodu. Nie zdążył chwycić się poręczy i wylądował na grafitowej posadzce.

Momentalnie się ocknął.

-książę -usłyszał głos Juriego.

No to się popisał!

*

Markus poprawił się na siedzeniu. Powozy nigdy nie były i nigdy nie będą najwygodniejszym środkiem transportu dla niego.

Julia siedziała naprzeciwko niego.

Nawet nie raczyła na niego spojrzeć. Ciągle rozmawiała ze swoją służącą.

Ciągle powtarzała, że się cieszy, że Markus, a raczej Michael postanowił opuścić czeluście Londynu i choć na chwilę zawitać na wsi.

Wicehrabia Wyndham, markiz Newbury, londyński modysta, postanowił zaszczycić rodzinę swoją obecnością. Tylko pogratulować.

Julia bardzo się cieszyła, że zobaczy Michaela. Długo go nie widziała. Kuzyn bardzo często przysyłał jej co jakiś czas suknie z nowego projektu. Niektóre potrzebowały poprawek, co oczywiście Julia donosiła mu w listach.

Dawno nie była w Newbury, co jeszcze bardziej ją ekscytowało. Zapomniała też o Markusie, który siedział i intensywnie wpatrywał się w nią.

*

To był piękny bal. Dawno nie widziała tylu ludzi . Na przyjęciu w Milford nie było ich aż tylu.

Wszystkie damy były odziane w suknie z projektu Michaela. Pewnie chciały się mu podlizać.

Jednak na żadna Michael nie zwracał uwagi. Julia nieraz myślała, że może ma inne skłonności.

-idę się odświeżyć -szepnęła do Michaela

-dobrze, kochana -odparł i pocałował ją w policzek.

Na szczęście udało się jej pozbyć Markusa. Michael był odpowiednim obrońcą przed tymi wszystkimi napaleńcami i Markusem.

Julia po cichu weszła na schody prowadzące do „bawialni” dla kobiet.

Zdziwiła się, że nikogo nie było w środku.

Przemyła lekko twarz. Musiała poszukać Felicji. Musiał z nią o wszystkim porozmawiać. Przecież ona dobrze znała Markusa i na pewno będzie wiedział co ona ma z nim począć.

Z determinacją udała się w stronę schodów.

-miałaś go zostawić w spokoju -usłyszała za sobą kobiecy głos

-Alexa -odparła

-jak widać -rzuciła -miałaś się od niego okleić

-słuchaj..

-to ty posłuchaj -syknęła

-nie mam ochoty na rozmowy z tobą -odparła i zaczęła schodzić ze schodów.

-zaraz będziesz mieć -mruknęła

Julia poczuła silne pchnięcie. Nie miała szans aby utrzymać się na nogach.

Upadek był bolesny. Uderzyła głową o któryś ze stopni.

Jeden z bucików zaplątał się o falbany sukni i rozdarł ją.

Julia nie wiedział, czy krzyczała, czy głos ugrzęzł jej w gardle. Przez długi czas nic nie słyszała.

Leżała u podnóża schodów i nie wiedziała co się dzieje.

Wtedy przed jej oczami zapadł zmrok.

Markus był zły. Ale to nie było nic nowego. Od kiedy w jego życiu pojawiła się Julia, wiecznie coś go wkurzało.

Musiał ją znaleźć. Michael powiedział mu, że wyszła się odświeżyć, ale to było jakieś pół godziny temu. Przecież nie mogła tak długo tam siedzieć, chyba że ukrywała się przed nim.

Musiał iść jej poszukać.

Wyszedł z sali balowej i udał się w stronę „bawialni”. Nagle przystanął, gdy zobaczył lezące ciało przy schodach.

-cholera! -podbiegł szybko.

Julia leżała nieprzytomna.

-Julio -lekko dotknął jej policzka.

-Markus -za rogu wyszła Alexa -a co tu się stało? -zapytała z uśmiechem.

-co jej zrobiłaś?

-dlaczego niby ja miałabym jej coś zrobić?

-Markus -szept Juli odwrócił uwagę jego uwagę od Alexy.

-dobrze się czujesz?

-boli mnie głowa -jęknęła

-Julia, Markus! -krzyk Michaela roznosił się po holu.

-tu -odparł Markus

-co tu się do licha stało?

Markus spojrzał wściekły na Alexę.

********

kto nie lubi Alexy... łapka w górę :D

Rozdział 20

z dedykacją dla moim wszystkich czytelników :*

-cholera! -krzyknął Markus podchodząc do wanny.

Spojrzał jeszcze raz na Julię. Może zrozumiał co czuł do tej kobiety, ale nie znaczyło to, że się z tym pogodził.

Miał przecież wiele innych ważniejszych planów niż cudowna rodzinka.

Mimo to jednak chciał, aby Julia został jego żoną. Chciał aby była tylko jego.

Głośne pukanie przerwało jego myśli. Zły wyszedł z łazienki i podszedł do drzwi.

Na korytarzu stało dwóch młodych chłopców z wiadrami.

-postawcie to tu -Markus wskazał miejsce obok drzwi.

-ale książę... -Markus spojrzał na chłopca, który chciał mu się sprzeciwić.

Lekko się do niego uśmiechnął, jednak jego wzrok zachował powagę.

Chłopak ze strachu odstawił wiadra.

-poślijcie do Bradford. Niech mój służący się tu jutro zjawi z samego rana.

Oboje skinęli głowami i zniknęli.

Markus zatrzasnął za sobą drzwi. Skrzywił się na dźwięk echa, które wywołało trzaśnięcie.

Spojrzał na drzwi. Musiał się upewnić, czy ich nie uszkodził. Na szczęście nic się nie stało.

Wziął dwa wiadra i ruszył w stronę łazienki.

Julia stała w tym samym miejscu, w którym ją zostawił.

Myślał, że noszenie wiader trochę go uspokoi, ale sam widok Juli doprowadzał go do złości.

Był głupi! Zadurzył się w szatanie!

-Julio -szepnął zrezygnowany.

Julia nie mogła się ruszyć. Czuła jakby wrosła w podłogę. Była w szoku. Nigdy by nie pomyślała, że Markus może zachować się tak w stosunku do niej.

Nie mogła zrozumieć dlaczego tak bardzo chciał aby została jego żoną.

-co się stanie, gdy zostanę twoją żoną? -zapytała, gdy Markus zapełnił wannę wodą.

-no nic -wzruszył ramionami -wyjadę

-gdzie? -zapytała zdziwiona

-na front

-a jeśli się nie zgodzę na twój wyjazd?

-nie masz nic do powiedzenia w tej sprawie -syknął

-słucham? -zapytała

Julia nie wiedziała skąd wzięła siły, ale podeszłą do Markusa i wymierzyła mu policzek.

Piekła ją dłoń.

Na jego policzku odznaczała się jej dłoń.

W tej chwili pożałowała swojego zachowania. Odsunęła się od niego. Tak naprawdę to go nie znała. Nie miała pojęcia jak mógł się w tej chwili zachować.

Po jego minie można było wywnioskować, że chciał jej urwać głowę.

Markus przetarł policzek. Spojrzał na nią.

Jego spojrzenie wywołało w niej strach, automatycznie zaczęła się cofać, Markus zaczął iść w jej stronę.

Chciał się odwrócić i zacząć uciekać, ale uderzyła plecami o ścianę.

Była teraz uwięziona między ścianą a Markusem.

Czuła, że jej los jest przesądzony. Ze strachu zacisnęła mocno powieki.

Przygotowała się na uderzenia, ale zamiast tego poczuła delikatne dotknięcie policzka, a później jego ciepły oddech na ustach.

Markus nie wiedział, czy miał ją całować czy zabić.

Policzek piekł go jak jasny diabeł.

Ale nie mógł się oszukiwać, należało mu się!

Nie myślał prędzej nad tym co będzie potem i palnął pierwszą lepszą myśl, która przyszła mu do głowy.

Musiał się też przyznać, że to całe jego pieprzenie o wojsku nie miało znaczenia.

Było wiadomo, że tą bitwę przegrał i powinien lizać rany.

Było oczywiste, że jego powrót na front nie jest pewny i to nie z powodu tej przeklętej nogi, tylko z powodu tej jasnowłosej nimfy.

Mimo, że w jego myślach jeszcze toczył sam ze sobą wojnę, to już znał wynik.

Westchnął i położył dłoń na policzku Juli. Widział jakie przerażenie w niej wywołał.

-Julio -wyszeptał

Otworzyła powoli oczy.

-nigdy nie uderzyłbym kobiety

Zobaczył jak odetchnęła z ulgą.

-ale ciebie mam ochotę zabić -wyszeptał przy jej ustach.

Jej usta zamykały i otwierały się na przemian, co jeszcze bardziej pobudził Markusa.

Za nim jednak wpił się w jej usta wyszeptał.

-bądź moją, proszę.

To było pierwszy raz, gdy Markus o coś poprosił, a nie żądał. Dużo czasu upłynęło od kiedy zrobił to ostatni raz.

*******

Jeszcze tylko 5 rozdziałów i koniec :(

w obecnej chwili nie planuję kolejnej części "sagi Rodziny Bertonów", ale nie mówię, że nie postanie :D na pewno postanie :P

*******

a co do nowości. Zapraszam na moje nowe opowiadanie "Joker"

jeśli lubicie kryminały, to na pewno wam się spodoba.

Rozdział19

-gdzie Julia? -zapytał Markus jak tylko wszedł do salonu.

-postanowiła zostać w Milford -odparł Bradford

-sama?!

-jak sama? -zdziwiła się Caroline -przecież jest tam tłum służących.

-ale jest tam sama -wyrzucił z siebie Markus

-jak się tak martwisz, to idź sprawdź -odparł zły Bradford

Markusowi nie trzeba było dwa razy mówić. Od razu udał się do swojej sypialni, aby ubrać strój do jazdy konnej.

Julia nie miała ochoty jeszcze wracać do Bradford. Jakoś ciężko jej było spojrzeć Markusowi prosto w oczy.

Jej zachowanie było karygodne.

-panienko -Julia odwróciła się w stronę służącej.

-tak?

-sypialnia gotowa -wyszeptała i odeszła

Julia westchnęła głośno.

Była zmęczona tym wszystkim. Musiała się położyć.

W sypialni na łóżku leżała już jej piżama. Jej matka postarała się o jej garderobę. Podeszła do niej i lekko przejechała po niej palcem.

Miała już wszystkiego dość. Położyła się na łóżku i spojrzała na wysoki sufit.

Jej życie nie układało się jak powinno. Wszystko szło w złym kierunku.

Jej miłość do Markusa zmierzała donikąd.

Ale przecież w jej życiu zmierzało donikąd.

Nagle usłyszała na dole jakieś zamieszanie. Podniosła się do pozycji siedzącej. Chciała już wstać, gdy drzwi jej pokoju otworzyły się z hukiem. Do jej pokoju wkroczył zły Markus. Z jego oczu sypały się iskry, jakby zaraz miał eksplodować.

Zamknął za sobą drzwi nogą.

-myślisz, ze przede mną uciekniesz?! -krzyknął

Była przerażona W odpowiedzi na jego pytanie pokręciła głową.

-masz wybór. Albo wracasz ze mną, albo zostaję tu...

-jest tu wiele sypialni... -wyszeptała

Markus roześmiał się

-nie zrozumieliśmy się -rzucił podchodząc do niej bliżej. -zostaję tu...

-nie możesz -odparła

-mogę

Markus naprawdę był zły. Sam nawet nie wiedział dlaczego.

Julia wywoływała w nim uczucia o których nawet nie wiedział.

Dla tej dziewczyny mógł leżeć całą noc nagi obok niej i nie ruszyć jej nawet palcem.

Miał wrażenie, ze wpadł po uszy w jakieś bagno. A najgorsze było jednak to, że to mu się podobało!

Zaczął rozpinać marynarkę i rzucił ją na fotel.

Podszedł do drzwi, otworzył je szeroki i krzyknął.

-przynieście wodę do kąpieli!

-że co? -wkurzona Julia zatrzasnęła drzwi chyba żartujesz...

-nie -wyszeptał -jechałem tu godzinę. Pachnę kurzem.

-nie będziesz się obmywał w mojej łazience.

-poprawka -uśmiechnął się -w naszej...

-słucham? -zapytała zdziwiona -aby powiedzieć, naszej, musielibyśmy być małżeństwem!

-to już niebawem -wymruczał i zabrał się za zapełnianie wanny zimna wodą.

-o czym ty mówisz?

-o tym, że będziesz moja żona -roześmiał się.

Mina Juli doprowadzała go do śmiechu. Cała Julia doprowadzała go do śmiechu.

-po moim trupie -wysyczała

Markus spojrzał na nią. Podszedł bliżej i pchnął ja na ścianę.

-jeśli tego chcesz -wymruczał jej w usta -od dziś będę się publicznie do ciebie zalecał i zabiję każdego mężczyznę, który się do ciebie zbliży.

-nie chcę twoich zalotów

Markus lekko przechylił głowę w lewą stronę i spojrzał na nią. Położył swoja dłoń na jej szyi i mocno ją zacisnął.

-w obecnej chwili to... -przerwał i spojrzał na jej usta -ty chcesz mnie, a ja ciebie...

-nie chcę ciebie

-chcesz -roześmiał się i puścił ją.

Czy ta mała wiedźma miała go za głupka? Czy ona myślała, ze on nie zauważy ja na nią działał?

Każda cząstka jej ciała pragnęła go tak mocno jak on ją.

Już zadecydował. Ona zostanie jego żoną i nie będzie żadnych problemów.

Nie pozwoli, aby teraz od tak zniknęła z jego życia. Zrobi wszystko, aby ją posiąść, ale nie tylko fizycznie.

Nie chciał tylko i wyłącznie jej ciała, chciał też serce i umysł.

Chciał usłyszeć z jej ust jak bardzo go kocha, chciał to widzieć w jej oczach i w mowie ciała...

Markus zacisnął mocno powieki. Właśnie dlaczego tego chciał?

Spojrzał na nią i wtedy otrzymał odpowiedź.

Wpadł w jakąś czarną dziurę, a uczucia które w tej chwili czuł, już go nie przerażały.

Rozdział 18

Markus udał się do swojej sypialni. Zamknął drzwi na klucz. Nic chciał ponownie, aby ktoś zakłócał jego samotność.

Ale musiał przyznaj sam przed sobą, że Julia mogła robić to nieustannie.

Usiadł na łóżku, ale tak naprawdę miał się ochotę na nie rzucić i ukryć pod pościelą, która na jego nieszczęście pachniała Julią.

Z westchnieniem oparł łokcie na kolanach i podparł twarz. Wtedy zobaczył kopertę leżącą obok drzwi do łazienki.

Podniósł ją.

-Alexa -jęknął

Mimo głosu krzyczącego w jego głowie, otworzył kopertę.

„Markusie

Jak znudzi Ci się ten podlotek, wiedz gdzie mnie szukać!

To nasze wczorajsze spotkanie dowodzi, że nasze uczucie jeszcze płonie...”

-uczucie? -Markus roześmiał się i zgniótł list. Nie miał zamiaru czytać reszty. Nie mógł zrozumieć, dlaczego ta kobieta nie mogła dać sobie spokoju. Czy ciężko było zrozumieć, że to co ich łączyło dawno już minęło?

To naprawdę śmieszne.

Markus położył się na łóżku i przykrył twarz dłońmi. Nic nie układało się po jego myśli.

Od jego przyjazdu nie miał nawet żadnych wiadomości z dowództwa.

Usiadł i usłyszał pukanie.

-cholera -syknął

-książę -usłyszał głos Juriego.

Wstał i podszedł do drzwi. Z niechęcią przekręcił kluczyk.

-co się stało Jurii?

-Sir Antoni Maxel przybył

Markus uśmiechnął się automatycznie. Przynajmniej tyle było dobrego.

Z uśmiechem na twarzy udał się za Jurim do saloniku.

Jego przyjaciel siedział na kanapie, zajmując jej całą powierzchnie, mimo że był szczupły.

-Antoni -powitał go

-Markusie, przyjacielu -mężczyzna wstał i przytulił do siebie Markusa.

-co tu robisz? -zapytał Markus

-moja matka zachorowała, wróciłem na kilka dni -odparł z uśmiechem

-co słychać na froncie?

-bez ciebie jest nudno -odparł -nie ma kto nas rozstawiać po kątach -wyszczerzył zęby

-jeszcze tam wrócę -rzucił

-wszyscy czekają.

Julia nie mogła usiedzieć w powozie. Wszystko doprowadzało ją do szaleństwa.

Nie miała ochoty wybierać się do Milford. Nie to, że nie chciała pożegnać się z rodzicami, ale nie chciała wracać do domu. Nie chciała nawet wracać do Bradford. Tam wszystko kojarzył osie jej z Markusem.

Serce podeszło jej do gardła na samo wspomnienie. Była tak bardzo w nim zakochana, że aż bolało.

-Julio, wszystko w porządku? -zapytała Caroline

-tak, tak -odparła nie odrywając wzroku od swoich dłoni.

-nie martw się, twoi rodzice wrócą szybko -wtrącił Bradford

jakby jej problemem było tylko to, skakałaby teraz do góry. Nawet nie myślała o rodzicach, ciągle w głowie siedział jej Markus.

Może powinna za niego wyjść?

Ominęłoby ją te wszystkie występy, te wszystkie bale. Nie musiałaby odsyłać kolejnych adoratorów.

Nie musiałaby się martwić, że ktoś ją wykorzysta.

Wiele par żyło bez miłości. Małżeństwo kontraktowe, przecie to nie była nowość.

Ona zostanie tu, jako przyszła Księżna Bradford, a on... a on pójdzie gdzie chce. Przecież nawet nie muszą mieć dzieci.

-jesteśmy -rzucił Bradford

Julia wysiadła z powozu i na chwilę zapomniała o swoich rozterkach.

Markus włożył list do koperty, musiał go wysłać do dowództwa.

Zalał zamknięcie woskiem i przyłożył pieczęć.

Miał nadzieję, że odpowiedź dotrze szybko.

Po wizycie Antoniego, Markus jeszcze bardziej zapragnął wrócić do wojska.

Trzeba było spojrzeć prawdzie w oczy. Nie nadawał się na księcia, był przecież prostym żołnierzem.

Jednak z drugiej strony była jeszcze Julia. Przecież była jedynym stworzeniem na ziemi, które mogło go odwieść od powrotu do armii.

Tego się właśnie najbardziej obawiał. Obawiał się jej miłości, obawiał się uczucia, którym on sam ją darzył. Bał się jej całej!

Kobiety były zgubą każdego mężczyzny na świecie.

Dlatego też, Markus stronił od kobiet. Unikał ich jak diabeł święconej wody.

I o to wyszedł diabeł na ziemię w postaci pięknej kobiety, która mogła go pociągnąć za sobą do piekła.

Ale jeśli ma spłonąć w czeluściach piekła w jej ramionach, to może jednak warto by było zaryzykować.

-Markusie -usłyszał cichy głos Felicji

-tak?

-rodzice wrócili.